استیون اسپیلبرگ، کارگردان افسانهای سینما، در آستانه پنجاهمین سالگرد فیلم «آروارهها» پرده از واقعیتی برداشت که کمتر کسی از آن خبر داشت. شاهکاری که امروز بهعنوان یکی از ستونهای سینمای ترس شناخته میشود، در زمان تولیدش چیزی جز یک کابوس تمامعیار نبود.
بهگزارش Slash Film، به تازگی اسپیلبرگ در مراسم ویژهای در موزه آکادمی لسآنجلس اعتراف کرد که تنها دلیل ساخته شدن این فیلم، سرسختی بیوقفهی گروه تولید بود؛ هیچکس حاضر نبود عقبنشینی کند.
فیلمبرداری «آروارهها» بهویژه در بخشهایی که روی قایق «اورکا» در دل اقیانوس اطلس انجام میشد، با چالشهای بیپایانی همراه بود. اسپیلبرگ که پیشتر با فیلم «دوئل» تجربهی موفقی در جادههای واقعی داشت، تصور میکرد ساخت فیلم در دریا با یک کوسهی مکانیکی نیز به همان اندازه قابل مدیریت خواهد بود. اما خیلی زود فهمید که طبیعت، برنامههای انسان را به بازی میگیرد. او گفت: «فکر میکردم همه چیز طبق نقشه پیش میرود، اما وقتی با مادر طبیعت و سرنوشت درگیر میشوی، همه چیز علیهات صف میکشد.»
مشکلات فنی، شرایط جوی غیرقابلپیشبینی، خرابی مداوم کوسهی مکانیکی و حتی قایقهایی که ناخواسته وارد قاب تصویر میشدند، پروژه را به مرز لغو شدن رساندند. اسپیلبرگ تعریف میکند که فیلم ۱۰۰ روز از برنامه عقب افتاد و در مجموع ۱۵۸ روز فیلمبرداری طول کشید. با این حال، هیچکس حاضر نبود پروژه را رها کند.
یکی از دشوارترین چالشها، دریازدگی شدید اعضای گروه بود. اسپیلبرگ میگوید: «در تمام آن شش ماهی که در دریا بودیم، چنین حجمی از استفراغ را در عمرم ندیده بودم. اما خودم هرگز مریض نشدم، شاید چون مسئولیت سنگین پروژه اجازه نمیداد حتی لحظهای از پا بیفتم.»
فشار روانی نیز بیرحمانه بود. اعضای گروه که ماهها از خانوادههایشان دور بودند، هر هفته از اسپیلبرگ میخواستند تاریخ پایان فیلمبرداری را مشخص کند، اما او تا دو هفتهی آخر هیچ پاسخی نداشت. با این حال، همین سختیها باعث شکلگیری پیوندی عمیق میان اعضای گروه شد.
اسپیلبرگ در پایان گفت: «وقتی برای بقا میجنگی، رفاقت واقعی شکل میگیرد. ما بهعنوان یک تیم، این فیلم را ساختیم و از خط پایان عبور کردیم. به این اثر افتخار میکنم.» فیلم «آروارهها» نهتنها نقطهی عطفی در سینمای ترس بود، بلکه نمادی از اراده، همدلی و ایستادگی در برابر شرایط سخت شد—تجربهای که سازندگانش آن را با تمام وجود زیستند.
