به نقل از PureXbox، انتشار ناگهانی نسخه بازسازیشده Tomb Raider: Definitive Edition برای نینتندو سوییچ و سوییچ ۲، توجه بسیاری از علاقهمندان را جلب کرده است. این نسخه که توسط Aspyr و کریستال داینامیکس عرضه شد، از نظر عملکرد فنی روی سختافزار جدید نینتندو نتایج جالبی به همراه داشته است.
یکی از نکات مثبت این پورت، اجرای تقریباً پایدار بازی با نرخ ۶۰ فریمبرثانیه روی سوییچ ۲ است؛ قابلیتی که حتی پلیاستیشن ۴ و ایکسباکس وان در نسخه اصلی قادر به ارائه آن نبودند. با این حال بررسیهای دقیقتر نشان میدهد این روانی اجرا به بهای کاهش قابلتوجه کیفیت بصری به دست آمده است.
تحلیلهای Digital Foundry نشان میدهد بسیاری از افکتهای گرافیکی نسخههای قدیمیتر حذف یا سادهسازی شدهاند. برای نمونه:
- رزولوشن سایهها کاهش یافته و سایهزنی روی پوشش گیاهی یا کاملاً حذف شده یا به حالت ثابت درآمده است.
- افکتهای Ambient Occlusion محدود شدهاند و همین موضوع باعث از بین رفتن عمق و حجمدهی طبیعی صحنهها شده است.
- پوشش گیاهی در برخی مناطق کاهش یافته و محیطها خلوتتر از نسخههای کنسولی دیده میشوند.
با وجود این محدودیتها، نسخه سوییچ ۲ بینقص هم نیست اما مزایایی دارد؛ از جمله پشتیبانی از رزولوشن ۱۰۸۰p در حالت دستی و بهبود نسبی برخی تکسچرها. این ویژگیها باعث میشود تجربه بازی در حالت قابلحمل رضایتبخش باشد، هرچند برای اجرای تلویزیونی همچنان نسخههای ایکسباکس و پلیاستیشن گزینههای قدرتمندتری محسوب میشوند.
در مجموع، Tomb Raider: Definitive Edition روی سوییچ ۲ نمونهای از مصالحه میان عملکرد و کیفیت است؛ اجرای روان و پایدار در برابر حذف بخشی از جلوههای بصری. این انتخاب شاید برای کاربران علاقهمند به تجربه دستی ارزشمند باشد، اما برای کسانی که به دنبال کیفیت گرافیکی کامل هستند، نسخههای کنسولی همچنان برتری دارند.
