انتشار بازی «Terminator 2D: No Fate» با الهام از فیلم کلاسیک Judgment Day بار دیگر نام این فرنچایز را در صدر اخبار قرار داده است. این عنوان تازه که بهطور آگاهانه حالوهوای بازیهای اکشن دوبعدی دهه ۹۰ میلادی را بازآفرینی میکند، اکنون در وبسایتهای معتبر نقد و بررسی مانند متاکریتیک و اوپنکریتیک امتیازدهی شده و بازخوردهای متنوعی دریافت کرده است.
منتقدان در نگاه نخست به وفاداری بازی نسبت به فیلم اصلی اشاره کردهاند. طراحی رترو، گرافیک ساده اما پرجزئیات و موسیقی الهامگرفته از فضای دهه ۹۰، همگی به ایجاد حس نوستالژی کمک کردهاند. بسیاری از نقدها این ویژگی را نقطه قوت اصلی بازی دانستهاند و آن را تجربهای جذاب برای طرفداران قدیمی توصیف کردهاند.
در کنار این تحسینها، محدودیتهای بازی نیز مورد توجه قرار گرفته است. ساختار خطی مراحل، مدتزمان کوتاه گیمپلی و کمبود نوآوری در مکانیکهای مبارزه از جمله نکاتی هستند که برخی منتقدان بهعنوان ضعف مطرح کردهاند. به باور آنان، «No Fate» بیش از آنکه یک تجربه مدرن باشد، بیشتر شبیه ادای احترام به گذشته است و همین موضوع میتواند برای بخشی از مخاطبان امروزی کمتر جذاب باشد.
با وجود این انتقادها، اجماع کلی بر این است که بازی توانسته فضای فیلم و حالوهوای کلاسیک را بهخوبی به دنیای تعاملی منتقل کند. برای کسانی که به دنبال بازگشت به دوران طلایی بازیهای دوبعدی هستند، «Terminator 2D: No Fate» تجربهای ارزشمند محسوب میشود. این اثر نشان میدهد که حتی در عصر بازیهای سهبعدی و جهانهای باز، هنوز هم میتوان با تکیه بر سادگی و وفاداری به ریشهها، مخاطبان را جذب کرد.
به این ترتیب، نمرههای منتشرشده در سایتهای معتبر تصویری دوگانه از بازی ارائه میدهند: تحسین برای بازآفرینی فضای نوستالژیک و نقد برای محدودیتهای مدرن. نتیجه آنکه «No Fate» بیش از هر چیز یک سفر به گذشته است؛ سفری که برای برخی گیمرها لذتبخش و برای برخی دیگر شاید ناکافی باشد.
Terminator 2D: No Fate
- پلتفرمها: پلی استیشن ۴، پلی استیشن ۵، ایکس باکس وان، ایکس باکس سری ایکس | ایکس باکس سری اس، نینتندو سوییچ و پی سی
- تاریخ عرضه: ۲۱ آذر ۱۴۰۴ / ۱۲ دسامبر ۲۰۲۵
- سبک: پلتفرمر دوبعدی
- توسعهدهنده: Bitmap Bureau
- ناشر: ریف اینترتینمنت
میتوانید حالت داستانی Terminator 2D: No Fate را در زمان کوتاهتری از مدتزمان خود فیلم به پایان برسانید؛ اما این موضوع مانع از آن نمیشود که این اکشن-پلتفرمر دوبعدی ساید-اسکرولر، ادای دینی کاملا پرداختشده و دقیق به نوستالژی دهه ۹۰ باشد.
به لطف جلوههای بصری رترو و گیمپلی قدیمیپسند، Terminator 2D: No Fate واقعا حس بازگشت به گذشته را القا میکند و این لزوما نکتهای منفی نیست.
هرچند بازی نسبتا کوتاه است و نبود صداپیشگی ناامیدکننده به نظر میرسد، اما بهخوبی جوهره فیلم کلاسیک را منتقل میکند و در تمام مدت تجربهای سرگرمکننده باقی میماند.
Terminator 2D: No Fate بازآفرینی وفادارانهای از یک اثر کلاسیک است که اینبار در قالب یک بازی اکشن دوبعدی با حالوهوای دهه ۹۰ ارائه شده است. بازی ضمن بازسازی لحظات نمادین و تطبیق طبیعی آنها با ژانر، بخشهای کاملا تازهای را نیز معرفی میکند که به روایت داستان میافزایند.
تیم سازنده با تنظیم گیمپلی متناسب با هر سناریو، تجربهای خلق کرده است که بهطور مؤثری همتای سینمایی خود را بازتاب میدهد. با وجود کوتاه بودن زمان تجربه و حرکتی که بیش از حد یادآور بازیهای همان دوران است، تنوع گزینههای در دسترس، انگیزه کافی برای بازگشت دوباره به بازی را فراهم میکند. حاصل کار، بستهای قدرتمند و ادای احترامی صمیمانه به عصری سپریشده است.
Terminator 2D: No Fate تجربهای زیبا و سرگرمکننده است که تمام نقاط قوت و ضعف بازیهای آرکیدی دهه ۹۰ را با خود دارد. اضافه شدن مسیرهای داستانی جایگزین کمک میکند بازی بیش از حد تکراری به نظر نرسد. هر طرفدار این مجموعه بهتر است حتما نگاهی به این بازی بیندازد.
نکته جالب اینجا است که نیمی از جذابیت Terminator 2D: No Fate در بازسازی وسواسگونه فیلمی نهفته است که براساس آن ساخته شده. اگر این بازی هیچ ارتباطی با یک آیپی محبوب نداشت، بهاحتمال زیاد بهخاطر کوتاهی، خطی بودن و سادگی کلیاش مورد انتقاد قرار میگرفت.
پس از یکبار اتمام کامل، احتمالا تنها برای دریافت یک دوز نوستالژی به آن بازمیگردید؛ اما طرفداران Terminator 2: Judgment Day و عاشقان دوران ۱۶ بیتی احساس خواهند کرد که بهخوبی به آنها خدمت شده است. بخش عمدهای از جذابیت بازی از عامل «تازگی» آن میآید و همین تازگی، در کنار ایدههای هوشمندانه و اصالت تحسینبرانگیز، باید مبنای تصمیمگیری شما برای خرید باشد.
در مجموع، Terminator 2D از نگاه رسانهها بیش از آنکه یک بازی عمیق و ماندگار باشد، ادای دینی دقیق و صمیمانه به یک دوران خاص است؛ دورانی که سادگی، چالش مستقیم و تمرکز بر تجربه کوتاه اما متمرکز، هویت اصلی بازیها را شکل میداد. هرچند زمان تجربه محدود، خطی بودن و برخی کاستیها مانند نبود صداپیشگی، مانع از تبدیل شدن آن به اثری فراگیر برای همه مخاطبان میشود، اما برای طرفداران فیلم T2 و علاقهمندان به بازیهای ۱۶ بیتی، همچنان تجربهای قابلاعتنا و ارزشمند به شمار میآید؛ تجربهای که بیش از هر چیز، بر قدرت نوستالژی و وفاداری به منبع اصلی تکیه دارد.
