گاهی الهامبخشی میان رسانههای مختلف، مسیری غیرمنتظره و شگفتانگیز طی میکند.
داستانی که امروز روایت میکنیم درباره تأثیر عمیق یک بازی ویدیویی بر ساختار پایانی یکی از بزرگترین سریالهای علمی-تخیلی عصر حاضر است. هنگامی که سازندگان Stranger Things برای خلق نبرد نهایی فصل پنجم و پایانی این مجموعه بینظیر به چالش کشیده شدند، به سراغ دنیایی رفتند که در عین آشنا بودن، پر از شگفتیهای ناب بود: دنیای Baldur’s Gate 3.
از نخستین روزهای پخش این سریال، بازی Dungeons & Dragons به عنوان عنصری حیاتی در روابط شخصیتهای اصلی و نمادین برای جهانی پر از هیولاهای ناشناخته عمل کرده بود. با این حال، برای پایانی به این عظمت، تنها ارجاع به میز و تاس و ورقهای نقشآفرینی کافی نبود. آنها به الگویی نیاز داشتند که تنش، همکاری تاکتیکی و حس یک نبرد حماسی نهایی را در قالب دیالوگ، حرکت دوربین و طراحی صحنه تبدیل کند.
مت دافر ، یکی از خالقان سریال، در مصاحبهای آشکار ساخت که در زمان نوشتن و کارگردانی آن نبرد تعیینکننده، خودش غرق در تجربه بازی Baldur’s Gate 3 بوده است. او توضیح میدهد که فلسفه اصلی طراحی نبرد پایانی سریال مستقیماً از مکانیکهای همین بازی نقشآفرینی الهام گرفته شده است: “برای ما بسیار مهم بود که تنها راه شکست آن هیولا، همکاری تمام اعضای گروه با یکدیگر باشد.” این همان اصل بنیادین در مکانیکهای گروهی Baldur’s Gate 3 است، جایی که موفقیت در برابر دشمنان سهمگین نه از طریق قهرمانی تکرو، بلکه از طریق ترکیب هوشمندانه مهارتهای منحصر به فرد هر شخصیت و هماهنگی تاکتیکی به دست میآید.
دافر ادامه میدهد که هر یک از شخصیتهای اصلی در آستانه این نبرد، سفر تحول فردی خود را به پایان رساندهاند. آنها یا خود را پذیرفتهاند یا تعارضات درونیشان را حل کردهاند و اکنون به عنوان یک تیم یکپارچه و نهایی آماده رویارویی هستند. این “تیم نهایی” دقیقاً بازتابی از یک “پارتی” یا گروه کامل و آماده در یک بازی نقشآفرینی است. هر عضو گروه مهارت ویژه خود را دارد، نقشی را ایفا میکند و موفقیت نهایی در گرو هماهنگی و استفاده درست از تمام این تواناییها در کنار یکدیگر است. دافر صراحتاً اشاره میکند که برای خلق آن صحنه، ارجاعات بسیاری به بازیهای ویدیویی، و به طور خاص به سبک بازیهایی مانند Baldur’s Gate، در نظر گرفته شده است.
پس از انتشار این مصاحبه، سوین وینکه ، مدیر استودیوی Larian Studios (خالق Baldur’s Gate 3) با اشتیاق و سادگی به این اشاره پاسخ داد. او در شبکههای اجتماعی تنها با نوشتن “این واقعاً جالب است” قدردانی خود را از دیدن تأثیر اثرش بر اثری دیگر ابراز کرد. این پاسخ کوتاه، گویای افتخار یک خالق است که میبیند دنیای پیچیده و داستانمحوری که ساخته، نه تنها بازیکنان، بلکه هنرمندان عرصهای دیگر را نیز تحت تأثیر قرار داده و به منبع الهامی بدل شده است.
این ارتباط زمانی معنادارتر میشود که به اشتراکات محتوایی دو اثر نگاه کنیم. Baldur’s Gate 3 به طور گستردهای به موجوداتی به نام Mind Flayer میپردازد، هیولاهای فرازمینی با قدرتهای روانی وحشتناک که خطری وجودی برای دنیای بازی محسوب میشوند. در Stranger Things نیز نبرد نهایی علیه “ویکنا” و “مایند فلایر” صورت میگیرد. شباهت ساختاری نبرد پایانی هر دو اثر — رویارویی یک گروه متنوع با یک هیولای به ظاهر شکستناپذیر که تنها با همکاری همه اعضا ممکن میشود — این الهامگیری را به زیبایی تکمیل میکند.
این رویداد نشان میدهد که مرزهای خلاقیت در عصر حاضر بیش از هر زمان دیگری سیال و درهمتنیده است. یک بازی ویدیویی عمیق و روایتمحور میتواند از یک سرگرمی صرف فراتر رود و به یک اثر مرجع تبدیل شود. اثری که نه تنها در چارچوب خودش، بلکه در خلق آثار تازه در رسانههای دیگر نیز توانایی الهامبخشی دارد. داستان Baldur’s Gate 3 و Stranger Things یادآوری میکند که در قلب هر داستان فانتزی بزرگ، اصولی جهانشمول نهفته است: اهمیت دوستی، قدرت همبستگی در برابر تاریکی و این ایده که قهرمان واقعی، هرگز تنها عمل نمیکند.
