در فصل پرهیاهوی جوایز سینمایی، گاهی نبود یک نام بیش از حضور دیگران به چشم میآید. این بار، غیبت دنی ویلنوو در فهرست نامزدهای بهترین کارگردان اسکار برای فیلم حماسی «تلماسه» (Dune) موجی از واکنشها را برانگیخته است؛ اثری که تحسین گسترده منتقدان و مخاطبان را به همراه داشته و حتی نامزد بهترین فیلم شده، اما کارگردانش نادیده گرفته شده است.
به گزارش World of Reel، جیمز کامرون – کارگردان سرشناس آثار علمیتخیلی چون ترمیناتور، تایتانیک و آواتار – سکوت نکرده و با کنایهای تند به این تناقض واکنش نشان داده است. او در مصاحبهای گفت:
«ظاهراً این فیلمها خودشان را ساختهاند!»
این جمله کوتاه، نقدی مستقیم بر نگاه محافظهکارانه آکادمی است؛ نهادی که سالهاست با ژانر علمیتخیلی و فانتزی سر سازگاری ندارد. کامرون تأکید کرده که اسکار به ندرت این آثار را جدی میگیرد و ترجیح میدهد به جای «بازی جوایز»، او فیلمهایی بسازد که مردم واقعاً برای دیدنشان به سینما میروند.
خشم از این بیتوجهی تنها به کامرون محدود نمیشود. جاش برولین، بازیگر نقش گورنی هالک در تلماسه، پیشتر تهدید کرده بود اگر ویلنوو نامزد نشود، از بازیگری خداحافظی خواهد کرد. همچنین کریس میلر، کارگردان انیمیشن تحسینشده مرد عنکبوتی: در میان دنیای عنکبوتی، در شبکه اجتماعی ایکس کار ویلنوو را «استادانه» توصیف کرده است.
تاریخ اسکار پر از نمونههای مشابه است؛ جز موارد استثنایی مانند ارباب حلقهها: بازگشت پادشاه یا همهچیز همهجا به یکباره، کمتر فیلمی در ژانر علمیتخیلی توانسته جایزه بهترین فیلم را کسب کند. آثاری چون فرزندان انسان، منطقه ۹ و حتی ورود (ساخته خود ویلنوو) تنها به نامزدی بسنده کردند.
با وجود این، پرسش اصلی همچنان باقی است: چگونه ممکن است فیلمی آنقدر موفق باشد که نامزد بهترین فیلم شود، اما کارگردانش شایسته تقدیر نباشد؟ شاید پاسخ این تناقض در آینده روشن شود؛ بهویژه با «تلماسه: بخش سوم» که برای سال ۲۰۲۶ برنامهریزی شده و شاید بتواند طلسم بیمهری آکادمی را بشکند. تا آن زمان، به نظر میرسد برخی از بزرگترین دنیاهای سینمایی در نگاه اسکار همچنان «خودشان ساخته میشوند».
