فیلم Titanic ساخته جیمز کامرون همچنان یکی از نمادهای سینمایی در ژانر فاجعه و بقا به شمار میرود. اما پرسشی که بسیاری از مخاطبان پس از تماشای آن مطرح میکنند این است: اگر خودمان در شب ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ روی کشتی حضور داشتیم، چه راهی برای نجات وجود داشت؟
در گفتوگویی که اخیراً با کامرون انجام شد، او سناریویی متفاوت و غیرمنتظره را مطرح کرد. به گفته او، تصور کنید یک مسافر درجه دو هستید؛ نه در موقعیت ممتاز درجه یک که دسترسی آسان به قایقهای نجات داشتند و نه در شرایط دشوار درجه سه که بسیاری در طبقات پایین گرفتار شدند. در چنین وضعیتی، بهترین تصمیم میتوانست ایستادن کنار بدنه کشتی و انتظار برای لحظهای باشد که قایق تازه به آب انداخته میشود. درست همان لحظه باید به آب پرید و خود را به قایق رساند. کامرون توضیح میدهد که بدن انسان توان تحمل کوتاهمدت سرمای منفی دو درجه را دارد و احتمالاً سرنشینان قایق، با توجه به حضور شاهدان روی عرشه، فرد را بالا میکشیدند.
cinema-news-how-can-survive-titanic-sinking/
او همچنین اشاره کرد که بیشتر مسافران در آن شب باور نمیکردند کشتی واقعاً غرق خواهد شد و همین تردید باعث شد بسیاری فرصت نجات را از دست بدهند. در نگاه او، شجاعت پریدن به آب در لحظهای درست میتوانست تفاوت میان مرگ و زندگی باشد. حتی قایق شماره چهار بهعنوان یکی از گزینههای مناسب برای چنین اقدامی معرفی شد.
این دیدگاه در تضاد با تصمیم شخصیتهای فیلم است. جک داوسون، با بازی لئوناردو دیکاپریو، تا آخرین لحظه روی کشتی ماند؛ انتخابی که با اطلاعات محدود آن زمان منطقی به نظر میرسید. رز، با بازی کیت وینسلت، در نهایت روی تخته چوب شناور باقی ماند و همین انتخاب احساسی به یکی از صحنههای ماندگار تاریخ سینما تبدیل شد.
آنچه تایتانیک را پس از گذشت بیش از یک قرن زنده نگه داشته، همین پرسش بیپاسخ است: اگر ما در آن شب سرد و تاریک حضور داشتیم، چه تصمیمی میگرفتیم؟ شاید هیچکس پاسخ قطعی نداشته باشد، اما همین تردید و بازی ذهنی است که این داستان را جاودانه کرده است.
