در دنیای بازی‌های ویدیویی که بسیاری از شرکت‌ها برای خلق آی‌پی‌های تازه رقابت می‌کنند، نینتندو رویکردی متفاوت در پیش گرفته است. برخلاف انتظارات عمومی، این غول ژاپنی به‌ندرت مجموعه‌ای کاملاً جدید معرفی می‌کند و ترجیح می‌دهد به گنجینه‌ای از شخصیت‌ها و دنیاهای قدیمی خود تکیه کند. اما دلیل این انتخاب چیست؟
کن واتانابه، از اعضای سابق تیم توسعه نینتندو که در پروژه‌هایی مانند Splatoon و Pikmin 3 نقش داشته، در گفت‌وگویی با بلومبرگ پرده از منطق پشت این سیاست برداشت. او توضیح داد که نینتندو برخلاف بسیاری از رقبا، ابتدا به طراحی مکانیزم‌های نوآورانه گیم‌پلی فکر می‌کند و سپس از میان آی‌پی‌های موجود، گزینه‌ای را انتخاب می‌کند که با آن مکانیزم جدید هم‌خوانی داشته باشد.
به‌گفته واتانابه، نینتندو حساسیت خاصی نسبت به ظاهر یا پوسته بازی ندارد. آنچه برای این شرکت اهمیت دارد، خلق تجربه‌ای تازه برای بازیکن است تجربه‌ای که می‌تواند در قالب یک شخصیت قدیمی مانند ماریو یا دانکی کونگ ارائه شود، بدون اینکه نیاز به ساخت یک دنیای کاملاً جدید باشد.
این رویکرد باعث شده نینتندو بتواند نوآوری را در دل سنت حفظ کند. برای مثال، بازی Donkey Kong Bananza از مکانیزم‌هایی مبتنی‌بر تخریب بهره می‌برد که کاملاً با شخصیت دانکی کونگ هم‌خوانی دارد. در نتیجه، بدون نیاز به خلق یک آی‌پی جدید، تجربه‌ای تازه و متفاوت به بازیکنان ارائه می‌شود.
البته این به معنای عدم خلق آی‌پی‌های جدید نیست. زمانی‌که نینتندو روی یک بازی چندنفره رقابتی با مکانیزم‌های شوتر کار می‌کرد، هیچ‌یک از شخصیت‌های قدیمی مناسب به‌نظر نمی‌رسیدند. همین مسئله منجر به تولد Splatoon شد یکی از معدود آی‌پی‌های اورجینال نینتندو در سال‌های اخیر که با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و حالا به یکی از برندهای مهم این شرکت تبدیل شده است.
در نهایت، نینتندو ثابت کرده که برای نوآوری نیازی به قطع ارتباط با گذشته ندارد. این شرکت با حفظ شخصیت‌های محبوب و تلفیق آن‌ها با مکانیزم‌های جدید، توانسته تعادلی منحصربه‌فرد میان نوآوری و وفاداری به میراث خود ایجاد کند رویکردی که شاید کمتر دیده شود، اما در عمل موفقیت‌آمیز بوده است.
