در پی انتشار خبر درگذشت بهرام بیضایی، یکی از تأثیرگذارترین فیلمسازان تاریخ سینمای ایران، رسانههای بینالمللی از جمله ددلاین با انتشار گزارشی مفصل به بزرگداشت او پرداختند.
بیضایی که نامش با آثاری ماندگار و جریانساز گره خورده، در ۸۷ سالگی و همزمان با روز تولدش در ایالت کالیفرنیا چشم از جهان فروبست. علت درگذشت او عوارض ناشی از بیماری سرطان اعلام شده است.
بیضایی که سالهای پایانی عمر خود را به تدریس در دانشکده مطالعات ایران دانشگاه استنفورد اختصاص داده بود، از چهرههای اصلی موج نوی سینمای ایران به شمار میرفت. او در سال ۱۹۳۸ در تهران متولد شد و از همان دهههای نخست فعالیتش، با فیلمهایی چون «رگبار»، «باشو، غریبهی کوچک» و «سگکشی» جایگاهی ویژه در سینمای ایران و جهان پیدا کرد. نسخه مرمتشده «باشو، غریبهی کوچک» نیز در جشنواره ونیز ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و بار دیگر توجه جهانیان را به آثار او جلب کرد.
بیضایی تنها یک فیلمساز نبود؛ او از بنیانگذاران نهادهای مهم فرهنگی همچون کانون سینماگران پیشرو و کانون نویسندگان ایران بود و نقش مهمی در شکلگیری جریانهای هنری معاصر داشت. با این حال، پس از انقلاب ۱۳۵۷ و محدودیتهای گستردهای که برای فعالیتهای هنریاش ایجاد شد، از ریاست دانشکده هنرهای نمایشی دانشگاه تهران کنار گذاشته شد و نهایتاً در سال ۲۰۱۰ ایران را ترک کرد.
در پی انتشار خبر درگذشت او، موجی از واکنشها در میان هنرمندان و سینماگران ایرانی شکل گرفت. اصغر فرهادی، کارگردان شناختهشده، در پیامی احساسی در صفحه شخصی خود نوشت که بیضایی را «ایرانیترین ایرانی» میدانسته و از اینکه او در غربت از دنیا رفته، عمیقاً ابراز اندوه کرده است.
درگذشت بهرام بیضایی نهتنها پایان زندگی یک هنرمند بزرگ، بلکه پایان دورهای از تاریخ سینمای ایران است؛ دورهای که او با آثار، اندیشهها و نگاه منحصربهفردش شکل داد و الهامبخش نسلهای بسیاری شد.
