ضعف سخت افزاری کنسول نینتندو سوییچ 2 باعث عرضه نشدن Starfield روی این کنسول خواهد شد.
در دنیای گیم، کمتر تجربه ای به وسعت و جاه طلبی پروژه Starfield از استودیو بتسدا دیده شده است. دنیایی تقریبا بی نهایت با سیارات قابل کاوش که روی سخت افزارهای رده بالا خودنمایی می کند. اما وقتی پای نسخه ای برای کنسول قابل حمل نینتندو سوییچ 2 به میان می آید، داستان شکل دیگری به خود می گیرد. بحثی که مطرح است، دیگر بر سر انتخاب های تجاری نیست، بلکه رویارویی مستقیم یک رویای توسعه دهنده با مرزهای فیزیکی فناوری است.
به نقل از GamingBolt، انتظار برای دیدن Starfield روی کنسول سوییچ 2، مانند این است که بخواهیم یک کشتی اقیانوس پیما را در یک دریاچه کوچک به حرکت درآوریم. قلب تپنده این بازی، موتور Creation Engine 2 است که باید حجم عظیمی از داده های مربوط به منظومه های شمسی، محیط های پیچیده، شهرهای شلوغ و هزاران آیتم تعاملی را به طور یکپارچه مدیریت کند. حتی با فرض پیشرفت های چشمگیر در نینتندو سوییچ 2، محدودیت ذاتی در مصرف انرژی، تولید حرارت و در نهایت قدرت پردازشی یک دستگاه قابل حمل، چالشی بزرگ و احتمالا غیرقابل عبور ایجاد می کند.
حتی اگر تیم فنی بتسدا با جادوی برنامه نویسی خود موفق به فشرده سازی این جهان بی کران شود، باز هم یک مانع بزرگ وجود دارد: تجربه بازیکن. Starfield در هسته خود بر پایه جزییات بصری خیره کننده، بارگذاری روان بین فضا و سطح سیارات و طراحی محیطی پرتراکم بنا شده است. کاهش بیش از حد این المان ها برای تطبیق با سخت افزار ضعیف تر، ممکن است همان جوهره و هویت اصلی بازی را خدشه دار کند و نتیجه نهایی، شبح کم رنگی از نسخه اصلی باشد که رضایت طرفداران را جلب نکند.
از طرف دیگر، منابع محدود استودیوها نیز نمی توانند نادیده گرفته شوند. توسعه و بهینه سازی یک بازی از این عظمت برای یک پلتفرم کاملا متفاوت، به بودجه، زمان و نیروی انسانی بسیار زیادی نیاز دارد. در شرایطی که استودیو در حال پشتیبانی، انتشار محتوای الحاقی و احتمالا کار روی پروژه های آینده است، تخصیص این منابع عظیم به یک پورت پرچالش و با سودآوری نامشخص، از نظر اقتصادی می تواند تصمیم چندان منطقی به نظر نرسد.
این موضوع تنها به Starfield محدود نمی شود. ما شاهد هستیم که دیگر بازی های سنگین و خدمات آنلاین گسترده مانند دیابلو ۴ یا کلکسیون مستر چیف نیز هنوز راهی به سوییچ ۲ پیدا نکرده اند. این الگو نشان می دهد که صنعت در حال پذیرش یک تقسیم بندی طبیعی است: برخی تجربیات، با ماهیت خود، برای اجرای بی نقص به قدرت سخت افزاری اختصاصی و ثابت کنسول های رومیزی یا رایانه های شخصی وابسته هستند.
پس شاید به جای انتظار برای عملی شدن یک معجزه فنی، بهتر باشد هر پلتفرم را به خاطر نقاط قوت ذاتی اش بشناسیم. سوییچ ۲ بدون شک قلمروی بازی های مبتکرانه، قابل حمل و با اجرای عالی خواهد بود، در حالی که تجربیات عظیمی مانند Starfield در قلمروی کنسول های رومیزی و پی سی به شکوه کامل خود می درخشند. این نه یک شکست، که شناخت واقع بینانه از توانایی ها و ایجاد انتظارات درست در ذهن بازیکنان است.
