آیا یوبیسافت میتواند با Assassin’s Creed Black Flag Resynced دوباره به دوران اوج خودش بازگردد؟ این سوالی است که بسیاری از طرفدارارن سری Assassin’s Creed از خود میپرسند. در ادامه برای بررسی این پرسش با گیماتک همراه باشید.
روزهایی در خاطره صنعت بازی هست که نام یوبیسافت مساوی بود با خلاقیت، ریسکپذیری و استانداردهای فنی بالا. حوالی اواخر دهه ۲۰۰۰ تا اواسط دهه ۲۰۱۰، این استودیوی فرانسوی با شاهکارهایی مثل اساسینز کرید ۲، Far Cry 3 و البته Assassin’s Creed IV: Black Flag، خود را به عنوان یکی از جرئتمندترین ناشران دنیا جا زده بود. آن سالها تیمهای سازنده آزادی عمل داشتند، نوآوری در اولویت بود و حرف دل گیمرها شنیده میشد. نتیجه آثاری شد که یک دهه بعد هنوز نفسشان تازه است و هوادارانشان بیتابانه از آنها دفاع میکنند.
اما آن تصویر درخشان، این روزها جای خود را به چهرهای فرسوده و کلیشهای داده است. در پنج، شش سال گذشته، یوبیسافت بیش از هر ناشر دیگری به تکرار ملالانگیز متهم شده. فار کرای ۶، واچ داگز: لژیون و حتی اساسینز کرید والهالا، همگی گرفتار همان الگوی خستهکننده شدهاند: نقشههای درهم از نشانهها، برجهای معروف یوبیسافتی که هر بازی را شبیه بازی قبلی میکند، و مأموریتهایی که حس غافلگیری را کاملاً کشتهاند. خیلی از طرفداران قدیمی حالا اصرار این شرکت روی فرمولهای فرسوده را با صراحت تکراری خطاب میکنند. نبود ایده تازه باعث شده حتی گرانترین و پرهزینهترین عناوین هم نتوانند آن شور و اشتیاق دوران طلایی را دوباره زنده کنند. حالا سؤال این است که بازگشت به یکی از برترین آثار گذشتهشان (پرچم سیاه) در قالب یک ریمیک، آیا میتواند پادزهر این بحران هویت باشد یا صرفاً تأکید دیگری بر همان ناتوانی در خلق مسیرهای تازه است؟
یوبیسافت، علاوه بر خستگی بازیکنان از فرمولهای تکراری، با چالش بزرگتری دست و پنجه نرم میکند: عرضههای بازی با مشکلات فنی فاجعهبار. اگرچه Assassin’s Creed Unity مربوط به گذشتهای دور است، اما میراث بیاعتمادی ناشی از آن همچنان بر دوش یوبیسافت سنگینی میکند. در سالهای اخیر، Skull and Bones پس از تاخیرهای پیدرپی، با استقبالی سرد مواجه شد و Far Cry 6 نیز باگهای متعدد و بهینهسازی ضعیف روی پلتفرم PC، اعتبار این ناشر را زیر سوال برد. این تجربیات باعث شده تا طرفداران، خرید بازیهای یوبیسافت در روز عرضه را با ریسک بالایی همراه بدانند.
در پنج سال اخیر، بازار بازیهای ویدیویی شاهد رشد چشمگیری در استانداردهای کیفی بوده است؛ آثاری چون Elden Ring، The Last of Us Part II و The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom استانداردهای جدیدی را تعریف کردهاند. در چنین بستری، دیگر مخاطبان تحمل داستانهای کلیشهای، دیالوگهای ضعیف و شخصیتهای سطحی را ندارند. متأسفانه، بازیهایی مانند Assassin’s Creed Valhalla، علیرغم فروش خوب، در زمینه روایت و عمق شخصیتپردازی نتوانستند با شاهکارهایی چون Black Flag یا Assassin’s Creed II رقابت کنند و بسیاری از منتقدان، وضعیت فعلی داستانسرایی در یوبیسافت را نشانهای از فرسودگی خلاقانه تیم نویسندگان میدانند.
اما شاید ناامیدکنندهترین جنبه، نادیده گرفتن مداوم خواستههای بازیکنان وفادار باشد. گیمرها سالهاست که از یوبیسافت خواستهاند تا به ریشههای داستانی خود بازگردد یا حداقل از ساخت جهانهای باز و بیمحتوا پرهیز کند. در عوض، یوبیسافت منابع خود را صرف پروژههایی چون Skull and Bones کرده است؛ عنوانی که پس از یک دهه توسعه، حتی نتوانست اندکی از حس و حال قایقرانی در Black Flag را تداعی کند. این فاصله عمیق میان خواست جامعه بازیسازان و تصمیمات مدیریتی، مهمترین بحران هویتی یوبیسافت را رقم زده است.
چند روز پیش بود که پس از ماهها شایعه، یوبیسافت سرانجام به طور رسمی تأیید کرد که مشغول بازسازی کامل Assassin’s Creed IV: Black Flag است. پروژهای با اسم رمز Resynced که قرار نیست صرفاً یک ریمستر ساده باشد، بلکه بازسازی کامل از پایه برای نسل نهم کنسولها و PC است. همان دقایق اولیه انتشار تریلر، کافی بود تا سیل امید و هیجان در شبکههای اجتماعی و انجمنهای گیمینگ به راه بیفتد. گیمرهایی که سالها بود یوبیسافت را به خاطر بیتوجهی به خواستههایشان سرزنش میکردند، ناگهان احساس کردند کسی آن طرف خط حرفشان را میشنود. برای اولین بار بعد از مدتها، کامنتهای مثبت و اشتیاق واقعی جایگزین نیش و کنایههای همیشگی شده بود.
اما نکتهای که از خودِ خبر بازسازی مهمتر به نظر میرسد، پیام پنهان در انتخاب این بازی خاص است. فارغ از کیفیت نهایی Resynced، خودِ تصمیم برای بازگرداندن Black Flag به دوران مدرن، آشکارا نشان از تغییری اساسی در بالاترین سطح مدیریتی یوبیسافت دارد. این همان شرکتی است که تا دیروز اصرار داشت هر سال یک Assassin’s Creed جدید با جهانباز غولپیکر و صدها ساعت محتوای تکراری تحویل دهد. شرکتی که به جای بازسازی یک شاهکار واقعی، میلیونها دلار روی پروژههای پرریسکی مثل Skull and Bones و XDefiant سرمایهگذاری میکرد تا شاید بتواند یک فرنچایز تازه خلق کند. حالا اما به نظر میرسد مدیران یوبیسافت بالاخره پذیرفتهاند که بهترین سرمایه، همان چیزهایی هستند که ده سال پیش آنها را به اوج رساندند.
برای درک عمق این تغییر مسیر، فقط کافی است نیم نگاهی به عملکرد یوبیسافت در نیمه دوم دهه ۲۰۱۰ تا اوایل ۲۰۲۰ بیندازیم. آن سالها شرکت چنان غرق در تکرار یک فرمول موفق اما فرسوده شد که فراموش کرد چرا شخصیتی مثل ادوارد کنوی، آن دزد دریایی دوستداشتنی Black Flag، تا ابد در خاطرهها میماند. یوبیسافت به جای خلق شخصیتهای بهیادماندنی و روایتهای تاریخی تأثیرگذار، تمرکز خود را روی نقشههای بزرگتر، سیستمهای سطحبندی سنگین و فروش آیتمهای زینتی گذاشت. نتیجه این شد که حتی فروش میلیونی Assassin’s Creed Valhalla هم نتوانست انتقادها از یکنواختی و بیروحی بازیها را خاموش کند. حالا اما با انتخاب Black Flag برای بازسازی، یوبیسافت عملاً اعتراف میکند که فرمول «کمتر اما بهتر» و «بازگشت به میراث واقعی» میتواند مسیر درستی باشد؛ همان مسیری که استودیوهایی مثل کپکام با ریمیکهای Resident Evil بارها اثبات کردهاند چقدر میتواند موفق باشد.
فراتر از حس و حال خاطرهانگیز و نوستالژی، پروژه Resynced چیزی فراتر از یک ریمیک ساده است؛ این اثر در حقیقت نماد رویکرد تازه یوبیسافت در برابر خواستههای مخاطبانش محسوب میشود. سالها بود که در هر نظرسنجی، هر بخش کامنتهای یوتیوب و هر پست ردیت، یک درخواست بیش از همه تکرار میشد: به آثار کلاسیکمان سر بزنید. بازیکنان مدام از داستان ادوارد کنوی، از حس طوفانی دریای کارائیب، از آوازهای دزدان دریایی و از آزادی بینظیر در گشت زدن با Jackdaw حرف میزدند. اما یوبیسافت سالها این صداها را نادیده گرفت و در عوض، Skull and Bones را معرفی کرد؛ عنوانی که حتی پس از یک دهه توسعه، نتوانست آن حس دریانوردی Black Flag را بازآفرینی کند و به سرعت به فاجعهای فراموششدنی تبدیل شد.
اما این بار، با اعلام رسمی ساخت Resynced، یوبیسافت ثابت کرد که بالاخره سیاست «ما بهتر میدانیم» را کنار گذاشته و جای آن را به رویکرد «به مخاطب گوش میدهیم» داده است. این تغییر فلسفه شاید از هر ارتقای گرافیکی یا بهبود مکانیکهای گیمپلی ارزشمندتر باشد؛ چون نشان میدهد یوبیسافت دوباره یاد گرفته برای وفادارترین سرمایه خود، یعنی جامعه بازیکنانش، ارزش قائل شود. شرکتی که سالها با تکبر به درخواستهای میلیونی پشت گوش میانداخت، حالا فهمیده است که بهترین منبع ایده، همان کسانی هستند که بازیها را تجربه میکنند.
در نهایت، معرفی Assassin’s Creed Black Flag Remake (Resynced) را باید فراتر از یک محصول تجاری صرف دید. این پروژه، چه از نظر کیفیت نهایی موفق باشد و چه با مشکلاتی مواجه شود، خودش یک بیانیه استراتژیک تمامعیار است. بیانیهای که میگوید یوبیسافت بار دیگر به ریشههای موفقیت خود بازمیگردد: داستانگویی تاریخی قوی، شخصیتپردازی بهیادماندنی، نبردهای دریایی نفسگیر و مهمتر از همه، احترام به خواست هواداران. رد کردن فرمول تکراری جهانبازهای بیروح، دست کشیدن از سرویسمحور کردن اجباری فرنچایزها، و پذیرش این واقعیت که گاهی بهترین راه برای رفتن به جلو، نگاه به پشت سر و برداشتن الماسهای برجایمانده است. برای اولین بار پس از سالها، میتوان گفت یوبیسافت در مسیر درستی قدم برداشته. حالا باید منتظر ماند و دید آیا این ورژن تازه از ماجراجویی دزدان دریایی، واقعاً میتواند بار دیگر پرچم افتخار را بر فراز قله صنعت گیم به اهتزاز درآورد یا نه. اما یک چیز قطعی است: این حرکت، امید را به جامعه بازیکنان بازگردانده است.
بالاخره وقت باز کردن طاقچه آثار کلاسیک یوبیسافت رسیده است
یوبیسافت صاحب یکی از انبوهترین و غنیترین کتابخانههای بازی در کل صنعت گیمینگ است. فرنچایزهای عظیمی مثل Assassin’s Creed، Splinter Cell، Far Cry، Prince of Persia، Rayman و Ghost Recon طی بیست سال گذشته دهها اثر کلاسیک و محبوب خلق کردهاند که هر کدام برای میلیونها نفر در سراسر جهان خاطرهساز بودهاند. برخلاف بسیاری از استودیوهای دیگر که یا پیشینه کوتاهی دارند یا فرنچایزهایشان دچار فرسایش شده، یوبیسافت عملاً روی یک گنجینه تمامعیار نشسته که فقط نیاز به گردگیری و بازآفرینی هوشمندانه دارد. حیف که این پتانسیل عظیم سالها نادیده گرفته شد و مدیران شرکت ترجیح دادند به جای استفاده از این سرمایه عاطفی و تجاری، همه چیز را روی عناوین جدید و بعضاً شکستخورده شرطبندی کنند. اما حالا با اعلام بازسازی Black Flag، به نظر میرسد یوبیسافت بالاخره چشمش به این میراث گرانبها افتاده است.
بسیاری از این آثار کلاسیک به دلیل قدمت فنی، دیگر روی کنسولها و رایانههای مدرن قابل تجربه ایدهآل نیستند. مثلاً نسخه اول Assassin’s Creed (۲۰۰۷) و دنبالههای اولیهاش مثل Assassin’s Creed II و Brotherhood، با استانداردهای امروزی گرافیکی قدیمی، کنترلهای خشک و طراحی مأموریتهای نسبتاً خطی دارند. Far Cry 2 هم که یکی از جسورانهترین و متفاوتترین عناوین این سری به شمار میرود، با مکانیکهای منحصربهفردی مثل آتشسوزی پیشرونده و سیستم بیماری مالاریا، هنوز هم طرفداران پروپاقرصی دارد که آرزوی تجربه دوبارهاش را با گرافیک روز در سر میپرورانند. Splinter Cell Chaos Theory نیز به عنوان یکی از بهترین بازیهای مخفیکاری تاریخ، سالهاست که هوادارانش التماس میکنند یک بار دیگر نوری به این شاهکار تابانده شود. این بازیها نه فقط از نظر فنی پیر شدهاند، بلکه نسل تازهوارد گیمرها هم تقریباً هیچ شانسی برای تجربه آنها با کیفیت قابل قبول ندارند.
اینجا دقیقاً همان نقطهای است که بازسازی هوشمندانه میتواند معجزه کند. یوبیسافت با بازسازی عناوینی مثل Assassin’s Creed II (که بسیاری آن را بهترین قسمت این سری میدانند)، Far Cry 2 و Splinter Cell: Chaos Theory، میتواند سه کار بزرگ را یکجا انجام دهد. اول: احترام به نوستالژی و خاطرات جمعی میلیونها گیمری که این بازیها را در نوجوانی و جوانی تجربه کردهاند. دوم: ارائه این تجربیات ناب و اثباتشده به نسل جدید بازیکنانی که هرگز طعم داستان اتزیو و دیگر شخصیتهای ماندگار را نچشیدهاند. و سوم: بازسازی اعتبار از دست رفته به عنوان شرکتی که به میراث خود افتخار میکند و نمیگذارد شاهکارهایش در گرد و غبار فراموشی بمیرند.
کپکام بیتردید بهترین الگوی موفق در این حوزه به شمار میرود. آنها با بازسازیهای سری Resident Evil، به خصوص ریمیکهای Resident Evil 2، 3 و 4، عملاً نشان دادند که چطور میتوان هم به آثار کلاسیک جان تازه بخشید، هم دل هواداران قدیمی را به دست آورد و هم نسل تازهای از بازیکنان را به یک فرنچایز دههها قبل علاقهمند ساخت. ریمیک Resident Evil 2 نه تنها فروش خیرهکنندهای ثبت کرد، بلکه نام کپکام را از یک شرکت نسبتاً فراموششده به یکی از محبوبترین استودیوهای صنعت گیم تبدیل نمود. یوبیسافت دقیقاً همین موقعیت را در اختیار دارد. کافی است نگاهی به فهرست آثار خودش بیندازد تا ببیند چقدر گنجینه مشابه یا حتی غنیتری از کپکام در انبار دارد. تنها تفاوت این است که کپکام هفت، هشت سال پیش این مسیر را شروع کرد، اما یوبیسافت تازه قصد دارد پایش را در این جاده بگذارد، آن هم اگر واقعاً مصمم باشد.
یکی از بزرگترین انتقادهایی که همیشه به یوبیسافت وارد بوده، «بیاعتنایی به داستانهای ماندگار» و تعویض بیوقفه شخصیتهای محبوب است. در سری Assassin’s Creed، به ندرت فرصت میکردیم بیش از یک بازی با یک قهرمان همراه شویم، در حالی که اتزیو به نماد این مجموعه تبدیل شد دقیقاً به خاطر اینکه سه بازی تمامعیار برای رشد و تکامل در اختیار داشت. بازسازی نسخههای اولیه میتواند این اشتباه را تا حد قابل توجهی جبران کند. نسخههایی که هر کدام پتانسیل یک ریمیک نفسگیر را دارند: انتقامگیری در ونیز رنسانسی یا سقوط آزاد از برجهای کلیسای فلورانس. تجربه این داستانها با گرافیک مدرن، فیزیک بهروز و کنترلهای روان، میتواند چنان موجی از انرژی مثبت به سمت یوبیسافت روانه کند که خاطره لانچهای فاجعهباری مثل Unity را برای همیشه به فراموشی بسپارد.
فراتر از بحث داستان و گرافیک، بازسازی بازیهای کلاسیک این فرصت را به یوبیسافت میدهد که مکانیکهای فراموششده و جذاب را دوباره به هواداران معرفی کند. مثلاً Far Cry 2 علیرغم تمام نقصهای فنیاش، سیستمی داشت که سلاحها در دست بازیکن قفل میکردند، نقشه باید فیزیکی باز میشد، و آتشسوزی علفزارها رفتاری ارگانیک و باورپذیر از خود نشان میداد. این جزئیات امروزه در عناوین جدید و آسانگیر سری Far Cry خبری نیست. بازسازی Far Cry 2 با حفظ همین روحیه سرسخت و طاقتفرسا و ترکیب آن با گرافیک و بهینهسازی مدرن، میتواند دقیقاً همان «تفاوت» و «امضای یوبیسافت قدیم» را به رخ بکشد که هواداران دلشان سالها برایش تنگ شده. استراتژی «کمتر اما خاصتر» میتواند جایگزین نهایی «بیشتر اما تکراریتر» شود.
بازسازی کلاسیکها برای یوبیسافت مثل چاپ پول بدون ریسک است
نباید از این نکته ساده عبور کرد که بازسازی بازیهای کلاسیک، ریسکی به مراتب پایینتر از ساخت یک IP کاملاً جدید دارد. یوبیسافت با عناوینی مثل Skull and Bones، Hyper Scape و Roller Champions به وضوح دید که چقدر میتوان سرمایه میلیونی را صرف ایدههایی کرد که در نهایت به هیچ سرانجامی نمیرسند. در سوی دیگر میدان، بازسازیهایی مثل Black Flag Remake یا Splinter Cell Remake (که قبلاً تأیید شده اما سکوت مرگباری بر آن حاکم است) عملاً موفقیتشان از الان تا حد زیادی تضمین شده است. دلیلش ساده است: مخاطب از قبل عاشق آن جهان و آن شخصیتهاست. تنها کاری که یوبیسافت باید انجام دهد این است که به روح اثر وفادار بماند، کیفیت فنی را به استانداردهای روز برساند و یک قیمت منصفانه پای آن بنویسد. این مدل کسبوکار، بیتردید هوشمندانهتر و کمخطرتر از دویدن به دنبال هر ترند زودگذری در بازار است.
اما انتخاب عناوین مناسب، پایان ماجرا نیست؛ نحوه اجرا نیز حیاتی است. یوبیسافت نباید به ریمسترهای تنبل و پرازباگ مثل Assassin’s Creed III Remastered بسنده کند. بازسازی واقعی یعنی بازسازی کامل موتور گرافیکی، تغییر مکانیکهای منسوخ، اضافه کردن امکانات مدرن مثل حالت ۶۰ فریم، پشتیبانی از آپشنهای پیشرفته گرافیکی و در بعضی موارد حتی ضبط مجدد دیالوگها با کیفیت بهتر. کپکام این مسیر دشوار اما درست را در پیش گرفت و به موفقیت رسید. اگر یوبیسافت تصمیم بگیرد راه «ارزان و سریع» را برود و فقط چند تکسچر با کیفیت تحویل دهد، نه تنها اعتماد از دست رفته را برنمیگرداند، بلکه حتی اوضاع اسفناک فعلی را هم بدتر میکند. هواداران امروز هوشیارتر از همیشهاند و یک ریمستر بیروح را به راحتی از یک ریمیک عاشقانه و پرجزئیات تشخیص میدهند.
در پایان باید گفت بازسازی آثار کلاسیک میتواند پلی محکم میان نسل طلایی یوبیسافت (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳) و آیندهای که این شرکت میخواهد از نو بسازد، باشد. این بازیها قرار نیست جایگزین عناوین جدید شوند، بلکه میتوانند در کنار آنها منتشر شوند و همزمان دو هدف راهبردی را دنبال کنند: اول، تأمین نیاز هواداران قدیمی به نوستالژی باکیفیت و دوم، پر کردن خلاءهای زمانی بین انتشار نسخههای اصلی. تصور کنید در همان سالی که Assassin’s Creed Red (یا هر عنوان جدید دیگر) روانه بازار میشود، یک ریمیک از Assassin’s Creed II نیز عرضه شود. چنین رویکردی نه تنها فروش کلی را افزایش میدهد، بلکه وفاداری به برند را چنان به اوج میرساند که رقبا به سختی میتوانند به آن نزدیک شوند. یوبیسافت میتواند با این استراتژی دوگانه، هم همان «کمپانی نوستالژی» باشد که به گذشته درخشانش احترام میگذارد و هم «کمپانی نوآوری» که همچنان برای آینده برنامه دارد. این توازن هوشمندانه، دقیقاً همان رمز موفقیت بزرگان پایداری مثل نینتندو و کپکام است.
با این حال، نباید اجازه داد این موج اولیه هیجان، چشمها را بر واقعیت ببندد. صرفاً اعلام چندین پروژه بازسازی پشت سر هم، بدون داشتن نقشه راه شفاف و بدون توجه وسواسگونه به کیفیت، نه تنها یوبیسافت را به دوران طلایی بازنمیگرداند، بلکه حتی میتواند وضعیت را از آنچه هست هم وخیمتر کند. مخاطب امروز باهوش، بدبین و فوقالعاده حساس است. اگر یوبیسافت خیال کند که میتواند با عرضه سالی دو یا سه ریمیک ارزانقیمت و سطحی، دل هواداران ناراضی را به دست آورد، سخت در اشتباه است. بازسازیهای موفق نیازمند سرمایهگذاری جدی، بازه زمانی کافی برای توسعه، و از همه مهمتر احترام عمیق به اثری است که قرار است دوباره نفس بکشد. تنبلی و شلختگی در این حوزه، نه تنها فروشی ایجاد نمیکند، بلکه تبدیل به لکه سیاه دیگری بر پیشانی یوبیسافت خواهد شد و یک بار دیگر ثابت میکند که این شرکت هنوز هم «بودجه پایین را بر کیفیت ماندگار ترجیح میدهد».
از سوی دیگر، حتی اگر فرض کنیم تمام این بازسازیها با بالاترین استانداردهای کیفی عرضه شوند، یک خطر بزرگ دیگر در کمین نشسته است: خستگی مخاطب از نوستالژی تحمیلی. فرض کنید یوبیسافت چند سال پیاپی فقط Assassin’s Creed II Remake، بعد Far Cry 2 Remake، سپس Splinter Cell Remake و به همین ترتیب را روانه بازار کند. خیلی زود این حس در جامعه ریشه میدواند که دیگر خبری از ایده تازه و جهانباز جدید در این شرکت نیست. گیمرها ممکن است از تجربه مکرر خاطرات گذشته خسته شوند و یوبیسافت را به جای خلق آینده، متهم به گیر کردن در روزهای اوجش کنند. همان طور که فرمول تکراری نقشههای پر از نشانه، هواداران را از عناوین جدید فراری داد، فرمول تکراری بازسازیهای پیاپی هم میتواند عاقبتی کاملاً مشابه داشته باشد. کلید موفقیت، مانند همیشه، در ایجاد تعادل است؛ تعادلی ظریف میان احترام به میراث گذشته و جسارت برای ساختن ناشناختههای آینده.
برای گریز از این تهدید قریبالوقوع، یوبیسافت چارهای جز پل زدن میان آثار کلاسیک و عناوین مدرن و بدیع ندارد. بهترین الگو در این زمینه، انتشار هوشمندانه و منظم است: مثلاً در یک سال تقویمی، یک بازسازی کامل از یک اثر قدیمی روانه بازار شود و در همان سال یا نهایتاً سال بعد، یک عنوان کاملاً تازه از همان فرنچایز یا حتی یک IP جدید معرفی گردد. به این روش، مخاطب هم از نوستالژی باکیفیت لذت میبرد و هم تشنه میماند تا ببیند مسیر تازه خلاقیت یوبیسافت به کجا ختم میشود. این دوگانگی هوشمندانه باعث میشود هم آن دسته از هواداران قدیمی که به آثار کلاسیک وفادارند، راضی نگه داشته شوند و هم نسل تازهوارد که انتظار تجربههای ناب و دیدهنشده را دارد، دلزده و سرخورده نشود.
یوبیسافت با اتخاذ این رویکرد «پل زدن میان گذشته و آینده» میتواند به یک برنامه انتشار قدرتمند و پایدار دست پیدا کند که هر سال دو یا حتی سه بازی بزرگ در نوبت انتشار داشته باشد. تصور کنید در یک چشمانداز پنج ساله، یوبیسافت بتواند همزمان روی بازسازی Assassin’s Creed Black Flag، ساخت نسخه جدید Assassin’s Creed Red، بازسازی Far Cry 2، و ساخت Far Cry 7 کار کند. چنین تقویم بلندپروازانهای نه تنها جریان نقدینگی شرکت را تضمین میکند، بلکه جامعه گیمرها همیشه در انتظار و هیجان خواهد بود، بدون اینکه لحظهای احساس کنند صرفاً با انبوهی از ریمیکهای تکراری و بیروح مواجه هستند. این همان جادوی تعادل است: استفاده از میراث گذشته برای تأمین هزینه و زمان لازم برای ساختن آینده، و استفاده از نوآوریهای آینده برای تازه نگه داشتن مداوم اشتیاق به فرنچایزهای کهنه.
در نهایت باید بپذیریم که انبوه ریمیکها یک تیغ دو لبه واقعی هستند. لبه مثبت آن احیای محبوبیت، بازگشت اعتماد از دست رفته و فروش تضمینشده است. لبه منفی اما میتواند ایجاد یکنواختی ملالآور، نابودی کامل حس تازگی و در نهایت تبدیل شدن ریمیکها به یک شعار تکراری بازاریابی باشد، نه یک استراتژی واقعی و ریشهدار. اگر یوبیسافت نتواند در کنار بازسازیها، آثار بدیع و اصیل خلق کند، خیلی زود برچسب منفی دیگری به کارنامه حرفهایاش اضافه میشود. ریمیک باید راهی برای احیای عشق به یک فرنچایز باشد، نه جایگزینی ترحمآمیز برای توانایی از دست رفته در خلق چیزی تازه. موفقیت واقعی وقتی حاصل میشود که یک هوادار پس از تمام کردن Assassin’s Creed II Remake، با اشتیاق واقعی و چشمهای باز منتظر قسمت جدید و نادیده این سری بنشیند، نه با این نگرانی مزمن که سال بعد باز هم با ریمیک Brotherhood روبرو خواهد شد.
