فیلم «Nonnas» ساختهی استفن چیباسکی با الهام از یک رستوران واقعی در بروکلین، به یک تجربهی سینمایی متفاوت در حوزهی کمدی-درام تبدیل شده است.
این فیلم که در سال ۲۰۲۴ و توسط نتفلیکس منتشر شد، روایتگر پیوند میان غذا، فرهنگ و خاطرههای خانوادگی است؛ ترکیبی صمیمی و خوشطعم از احساسات انسانی، شوخطبعی جمعی و نوستالژی دوران کودکی.
داستان حول محور شخصیت «جو» شکل میگیرد؛ مردی که پس از مرگ مادرش تصمیم میگیرد با تأسیس رستورانی ویژه، یاد او را در قالب طعمهای خانگی زنده نگه دارد. برای عملی کردن این تصمیم، جو چهار مادربزرگ ایتالیایی را برای آشپزی استخدام میکند—حرکتی غیرمعمول که در ابتدا عجیب به نظر میرسد، اما به مرور، قلب تپندهی فیلم و عامل خلق لحظاتی گرم و خندهدار میشود. حضور بازیگرانی چون سوزان ساراندون، لورین براکو، تالیا شایر و آنا گاستایر در نقش مادربزرگها، سبب شده تا صحنهها حتی در سادهترین موقعیتها نیز جان بگیرند.
فیلم دو خط روایی موازی دارد: چالشهای راهاندازی رستوران، از مسائل مالی گرفته تا بحرانهای مدیریتی، و در کنار آن، شکلگیری روابط شخصی بین شخصیتها. بخش نخست با ریتم تند، شوخیهای شفاهی و موقعیتهای طنز، انرژی یک کمدی کلاسیک را به مخاطب منتقل میکند. از بحثهای هیجانی درباره دستور پخت سس مارینارا تا تلاشهای ناکارآمد جو برای کنترل آشپزخانه، همه و همه به بستر سرگرمی تبدیل شدهاند. بخش دوم روایتگر لایههای عمیقتری از روابط انسانی است؛ فلاشبکهای جو به دوران کودکیاش، گفتگوهای فلسفی با مادربزرگها و تأملات شخصی دربارهی مرگ، هویت و بازسازی خود. هرچند گاه این بخش با لحنی شعارگونه یا طولانی ظاهر میشود، اما به غنای کلی روایت کمک میکند.
شخصیتها بهخوبی طراحی شدهاند و هرکدام بهنوعی مکمل دیگریاند. جو بهعنوان محوریترین شخصیت، ترکیبی از آسیبپذیری و اراده را به تصویر میکشد. مادربزرگها با ویژگیهای فردیشان—از رز پرشور تا ماریا نکتهسنج، فرانچسکای صبور و جوزفین پرجنبوجوش—نهتنها به بطن کمدی میافزایند، بلکه لایهای فرهنگی و حسی را نیز به فیلم تزریق میکنند.
چیباسکی در کارگردانی، بار دیگر سبک تصویریاش را با نورپردازی گرم، قابهای صمیمی و طراحی صحنهای آشنا اجرا کرده است. فضای رستوران تداعیگر خانهای قدیمی و آرامشبخش است که تاریخچهای دارد و خاطره در آن تنیده شده است. قابهای دوربین در صحنههای آشپزخانه با حرکات دستی، نوعی شلوغی گرم را القا میکنند که یادآور شادابی و زندگی روزمره است.
موسیقی متن، ساخته مارکوس مومفورد، ترکیبی از قطعات سنتی ایتالیایی و پاپ معاصر است که هم فضا را میسازد و هم لحن فیلم را حفظ میکند. آهنگ پایانی فیلم یک قطعه احساسی با صدایی دلنشین است که همچون امضای عاطفی بر پایان داستان مینشیند. صداگذاری نیز از شلوغی زندگی در رستوران، با صدای قابلمهها، خندهها و زمزمهی مشتریان، تصویر صوتی زندهای میسازد.
فیلم «Nonnas» با تمام عناصر روایی و تصویریاش، به موضوعاتی مانند فقدان، هویت فردی، پیوند نسلی از طریق غذا، و قدرت اجتماع میپردازد. جو بهتنهایی نمیتوانست موفق شود؛ اما مادربزرگها، کارلا، تونی و مشتریان وفادار، حلقههای حمایت انسانی هستند که نشان میدهند پیروزی فردی حاصل همکاری جمعی است.
با وجود نقاط ضعفی مثل تعادل ناموزون بین درام و کمدی، شخصیتهای فرعی سطحی، و دیالوگهایی گاه بسیار مستقیم، «نوناس» همچنان اثری صمیمی، خوشرنگ و فرهنگی است که برای علاقهمندان به سینمای خانوادگی گزینهای دلنشین و تماشایی محسوب میشود. تماشای آن در کنار خانواده و با یک وعده غذای خانگی، تجربهای کامل و دلگرمکننده خواهد بود.
