پانزدهم سپتامبر ۲۰۱۳، تلویزیون لحظهای را تجربه کرد که بعدها به نقطهی عطفی در تاریخ سریالسازی تبدیل شد.
به نقل از Comic Book، قسمت چهاردهم از فصل پنجم سریال Breaking Bad با نام Ozymandias پخش شد؛ اپیزودی که نهتنها نفسها را در سینه حبس کرد، بلکه استانداردهای درام تلویزیونی را برای همیشه تغییر داد. حالا با گذشت دوازده سال، این قسمت همچنان در صدر فهرست بهترینها قرار دارد و در پایگاه IMDb تنها اپیزودی است که با بیش از ۲۰۰ هزار رأی، امتیاز کامل ۱۰ از ۱۰ را کسب کرده است.
Ozymandias نقطهی فروپاشی بود. جاییکه والتر وایت، با بازی فراموشنشدنی برایان کرنستون، با واقعیت تلخ اعمالش روبهرو شد. در این یک ساعت، تمام تصمیمهایی که در طول پنج فصل گرفته بود، به شکل دومینووار سقوط کردند. خانوادهاش از هم پاشید، دوستانش از او فاصله گرفتند و نقاب هایزنبرگ برای همیشه کنار رفت. این اپیزود نهتنها روایتگر عواقب بود، بلکه بازتابی از سقوط اخلاقی یک انسان در مسیر قدرتطلبی بود.
اما پشت این شاهکار، تیمی قرار داشت که هرکدام نقشی کلیدی در خلق آن ایفا کردند. فیلمنامهی مویرا والی-بکت، کارگردانی دقیق رایان جانسون و هدایت روایی وینس گیلیگان، همگی در کنار هم لحظهای را ساختند که هنوز هم تماشایش دشوار و تأثیرگذار است. بازیهای کرنستون و آنا گان در نقش اسکایلر، چنان عمیق و دردناک بود که مخاطب را وادار به سکوت میکرد.
Ozymandias را میتوان عصارهی تمام سریال دانست؛ اپیزودی که هم بهتنهایی یک اثر مستقل و هنری است و هم نقطهی اوج داستانی پنجفصله. مقایسهی آن با اپیزودهایی چون “The Suitcase” از Mad Men یا “Pine Barrens” از The Sopranos شاید ممکن نباشد، اما آنچه این قسمت را متمایز میکند، اجماع جهانی بر سر نبوغ آن است.
در دورانی که سریالها اغلب بهصورت یکجا دیده میشوند و اپیزودها گاه در هم گم میشوند، Ozymandias یادآور قدرت یک قسمت واحد است. اپیزودی که حتی پس از یک دهه، همچنان بیرقیب در اوج ایستاده و نشان میدهد که گاهی یک ساعت تلویزیونی میتواند بهاندازهی یک فیلم سینمایی، تاریخساز باشد.
