امیـل پاگلیارولو، از چهرههای باسابقه استودیوی بتسدا، در گفتوگویی تازه به تجربههای این تیم در فاصله میان انتشار Fallout 4 و Starfield اشاره کرده و توضیح داده است که مهمترین درس آن سالها این بوده که نمیتوان برای ژانر نقشآفرینی یک تعریف ثابت و قطعی ارائه داد.
پاگلیارولو، توضیح داده است که سالهاست میان بازیکنان و منتقدان بحث بر سر این موضوع جریان دارد که چه ویژگیهایی یک بازی را در دسته نقشآفرینی قرار میدهد. برخی بر سیستم ارتقا سطح، مهارتها و امکان شخصیسازی شخصیتها تأکید دارند، در حالی که دیگران معتقدند وجود انتخابهای داستانی و تأثیر دیالوگها بر روند بازی، هویت اصلی این ژانر را شکل میدهد. پاگلیارولو میگوید بتسدا در این سالها دریافته است که هیچیک از این معیارها بهتنهایی کافی نیست و نقشآفرینی مفهومی سیال و در حال تغییر است.
او برای روشنتر شدن موضوع به Cyberpunk 2077 اشاره میکند؛ عنوانی که خودش آن را بسیار دوست دارد، اما برخی بازیکنان حاضر نیستند آن را یک RPG بنامند. همین اختلاف نظر نشان میدهد که ژانر نقشآفرینی بیش از هر چیز به برداشت مخاطب وابسته است و نمیتوان آن را در قالب یک تعریف محدود کرد.
پاگلیارولو همچنین به نمونههایی مانند The Outer Worlds 2 اشاره میکند که در آن یک انتخاب اشتباه در دیالوگ میتواند مسیر داستان را تغییر دهد. برای برخی، چنین ویژگیها هویت نقشآفرینی را شکل میدهد، اما برای دیگران ممکن است اهمیت چندانی نداشته باشد. او تأکید میکند که بتسدا در نهایت تمرکز خود را بر ارائه یک داستان خوب گذاشته است؛ داستانی که بازیکن را درگیر کند، فارغ از اینکه برچسب دقیق ژانر چه باشد.
این نگاه نشان میدهد که بتسدا بیش از آنکه به دنبال تعریف تئوریک نقشآفرینی باشد، به تجربه عملی بازیکنان اهمیت میدهد. همین رویکرد باعث شده این استودیو امروز یکی از معتبرترین سازندگان بازیهای نقشآفرینی در جهان باشد. پروژههای بزرگی مانند Elder Scrolls 6 نیز قرار است همین مسیر را ادامه دهند و تجربهای غنی و متفاوت برای طرفداران فراهم کنند.
در نهایت، سخنان پاگلیارولو یادآور این نکته است که ژانرها در صنعت بازی بیش از آنکه قالبهای سخت و تغییرناپذیر باشند، چارچوبهایی پویا هستند که با هر نسل و هر تجربه تازه تغییر میکنند. نقشآفرینی هم از این قاعده مستثنی نیست و شاید همین انعطافپذیری دلیل محبوبیت و ماندگاری آن باشد.
منبع: GamesRadar
