لغو پروژه ریمیک Prince of Persia: The Sands of Time توسط یوبیسافت، بیش از آنکه یک خبر معمولی در صنعت بازی باشد، به یک رویداد احساسی و نمادین تبدیل شد.
این تصمیم که در جریان یک تغییر ساختاری گسترده در شرکت گرفته شد، نه تنها جامعه هواداران را مأیوس کرد، بلکه موجی از همدردی را به سوی تیم توسعهدهنده در استودیوی مونترال روانه ساخت. در میان تمامی واکنشها، نظر جردن مکنر، خالق افسانهای این فرنچایز، وزن و اعتبار متفاوتی داشت. مکنر که نخستین بار در سال ۱۹۸۹ شاهزاده پارسی را به دنیای پیکسلها آورد و بعدها به عنوان طراح ارشد در نسخه انقلابی «ماسههای زمان» (۲۰۰۳) نقش داشت، اکنون به عنوان ناظری آگاه و در عین حال دلسوز به این ماجرا مینگرد.
واکنش او ترکیبی از اندوه، درک و امیدواری بود. مکنر در اظهارات خود، این لغو را «یک خبر ناامیدکننده برای همه طرفدارانی که سالها منتظر بودند، از جمله خودم» توصیف کرد. اما فراتر از ابراز ناامیدی شخصی، قلب پیام او خطاب به اعضای تیم توسعه بود: مردان و زنانی که نزدیک به چهار سال از عمر حرفهای خود را وقف احیای این اثر کلاسیک کرده بودند. او با شناختی که از پشت صحنه این صنعت دارد، به وضوح اشاره کرد که «این جنبهای از صنعت بازیسازی است که مردم عادی کمتر با آن آشنایی دارند، اما توسعهدهندگان به خوبی آن را لمس کردهاند.»
تأکید مکنر بر آسیب روانی و حرفهای وارد شده به تیم، به ویژه اعضای جوانتر آن، نگاهی عمیقتر به پشت این خبر مالی و تجاری ارائه میداد. او خاطرنشان ساخت که برای بسیاری از این توسعهدهندگان، این پروژه نه فقط یک کار، بلکه فرصتی برای نشان دادن تواناییهای خود و مشارکت در میراث یک بازی محبوب بود. ناگهان متوقف شدن این فرآیند در مراحل پایانی، میتواند ضربهای مهلک به روحیه و رزومه حرفهای آنان وارد کند. همدردی مکنر تنها به تیم توسعه محدود نماند و او به بازیگرانی مانند «ایمان ایاز» (صداپیشه پرنس) نیز اشاره کرد که این اتفاق را «ویرانکنندهترین لحظه زندگی حرفهایاش» خوانده بود.
با این حال، در نگاه خالق پرنس آف پرشیا، این پایان راه نیست. مکنر با اشاره به موفقیتهای اخیر این فرنچایز، نقطهای از امید و خوشبینی را نیز ترسیم کرد. او به استقبال گرم از «پرنس آف پرشیا: تاج گمشده» (بازی متاورساید استودیو یوبیسافت مونپلیه) و همچنین هیجان حول «پرنس آف پرشیا: پرنس رogue» (اثر روگلایک استودیو Eviltrón) اشاره کرد. از نظر او، این موفقیتها ثابت میکند که عشق به این دنیا و شخصیتهایش نه تنها در میان هواداران که در میان توسعهدهندگان نیز زنده و پویاست. این اشتیاق، همان موتوری است که میتواند فرنچایز را پس از این شکست نیز به پیش براند.
سخنان مکنر در واقع پلی است بین گذشته درخشان، حال دردناک و آینده احتمالی این سری. او از یک سو، غم از دست رفتن یک بازآفرینی وفادارانه را برمیتابد و از سوی دیگر، با اشاره به تنوع و خلاقیت موجود در پروژههای جانبی، نشان میدهد که هویت «پرنس آف پرشیا» میتواند در قالبهای جدیدی نیز تداوم یابد. این دیدگاه، ضمن احترام به تلاشهای بیثمر تیم مونترال، پنجرهای به سوی احتمالات آینده میگشاید و یادآوری میکند که گاهی یک فرنچایز، از مسیرهایی غیرمنتظره و با تلاش کسانی که عاشقانه به آن باور دارند، دوباره متولد میشود.
