بررسی بازی Ninja Gaiden 2 Black | بررسی جذابیت و خشونت بی‌رحمانه

بازگشت نینجا گایدن به‌سان احیای سری دووم در سال ۲۰۱۶؛ همانقدر خونین، همانقدر معرکه و همانقدر ضروری است. این بازگشت نابه‌هنگام مانند توصیف ضربه کاشته مسی جلوی لیورپول در جریان رقابت‌های چمپیونز لیگ سال ۲۰۱۹ است؛ همانقدر که از توصیف آن سیر نمی‌شویم، همانقدر که از فکر کردن به‌آن مدهوش می‌شویم.

عرضه‌ی ناگهانی شاهکار استودیو «تیم نینجا» در یکی از سردترین روزهای سال، اتفاقی بود که هرگز انتظارش را نداشتیم؛ اما بیشتر از همیشه به آن نیاز داشتیم. بحث درباره‌ی نینجا گایدن، صحبت درباره‌ی اثری بی‌رحم است که چارچوبِ بسیار جدی سیستم مبارزات، منحنی یادگیری حساب شده برای بنیان‌های حرکتی/کنترلی، انیمیشن‌ها، کاراکترها، دوربین‌ و ساختار هوش مصنوعی، این سری را فراتر از ژانر «هک اند اسلش»، به مرزهای قلمرو آثار «فایتینگ سه‌بعدی» می‌رساند.

تیم نینجا، یکی از برجسته‌ترین سازندگان بازی‌های فایتینگ با مجموعه Dead Or Alive، این بازی را خلق کرده است. دلایل زیادی وجود داشت که نینجا گایدن را به یکی از مهم‌ترین بازی‌های سه‌بعدی تاریخ ویدیوگیم تبدیل کرد. اما هیچ دلیلی وجود نداشت که غیبت ۱۳ ساله یکی از برترین آثار «کاراکتر-اکشن» را توجیه کند. مهم این است که نینجا گایدن بازگشته و با شمشیر هایابوسا، خونی تازه به ژانر اکشن بخشیده است.

همراه بررسی Ninja Gaiden 2 Black باشید و از تجربه‌ی این شاهکار لذت ببرید.

پیش از هرچیز، بیایید درباره نام «نینجا گایدن» صحبت کنیم. کلمه‌ی «گایدن/Gaiden» در زبان ژاپنی از دو کانجی «Gai/گای/外» به معنی «خارجی» و «Den/دِن/伝» به معنی «قصه، افسانه» تشکیل شده است. بنابراین، معنی «قصه‌ای خارجی/افسانه جانبی» را می‌توان برای آن در نظر گرفت. اگر این معنی برایتان عجیب است، بیایید به عنوانی که در بازار ژاپن برای این بازی انتخاب شده، نگاه کنیم. در ژاپن، بازی نینجا گایدن با عنوان «Ninja Ryūkenden – نینجا-ریو-کِن-دِن/忍者龍剣伝» به معنی «افسانه نینجا و شمشیر اژدها» شناخته می‌شود. برای تمایز بین نسخه ژاپنی و نسخه‌های «خارجی» و غیر ژاپنی، کانجی «Gai/گای/外» به معنی «خارجی» به این عنوان اضافه شد. در نتیجه، «گای/» و «دن» کنار هم قرار گرفتند تا اسم معروف این سری شکل بگیرد. عنوانی که می‌توانیم ترجمه‌ی «افسانه نینجا» را برایش انتخاب کنیم.

بازی‌های اصلی و شماره‌دار از نینجا گایدن‌های سه‌بعدی، همچون فیلم‌هایی که نسخه‌ی کارگردان (Director’s Cut) دریافت می‌کنند، طی ۲۰ سال گذشته با عناوینی همچون Black، سیگما (Sigma) و Razor’s Edge، مجدداً به بازار عرضه شدند. این آثار با هدف بهبود تجربه بازی و عرضه برای پلتفرم‌های بیشتر توسعه یافتند. آیا چنین نسخه‌هایی توانستند تجربه بازی اصلی را بهتر کنند؟ این همیشه محل بحث بوده و در این مطلب نیز به آن خواهیم پرداخت؛ چرا که بازی Ninja Gaiden 2 Black با شعار «کامل‌ترین و نهایی‌ترین نسخه از نینجا گایدن ۲» عرضه شده است. در نتیجه، انتظار می‌رود که این نسخه نه تنها کیفیت بازی اصلی، بلکه تمامی محتویات اضافی از سایر نسخه‌هایش را هم دریافت کرده و آن‌ها را در صیقلی‌ترین و بی‌نقص‌ترین شکل ممکن ارائه دهد؛ آن‌هم با موتور گرافیکی جدید که تمام جزئیات بصری را نوسازی کرده است.

داستان بازی مجدداً مخاطب را در نقش ریو هایابوسا قرار می‌دهد؛ [ریو به معنای اژدها و اشاره‌ای به قبیله‌ی ریو و هایابوسا به معنای «فالکون – شاهین»]. با یورش خاندان عنکبوت به قبیله‌ی اژدها و روستای هایابوسا، پیرنگ قصه شکل می‌گیرد. رئیس قبیله‌ی عنکبوت یعنی جناب گن‌شین در تلاش است تا اساطیر مدفون در کوه فوجی را بیدار کند. در همین راستا، با یورش به قوم اژدها و سرقت مجسمه Demon Statue، به سوی اهداف خود گام برمی‌دارد. اینجاست که ریو و دوستان، از راه می‌رسند تا قصه‌ی بازی بهانه‌ای برای نابود کردن مشتی نینجا و هیولاهای افسانه‌ای باشد.

بازی در نقطه‌ای مابین نسخه اورجینال (نینجا گایدن ۲ نسخه ایکس باکس ۳۶۰) و بازی نینجا گایدن سیگما ۲ قرار دارد؛ مثلاً تمرکز جدی روی خون و قطع عضو از نسخه اورجینال بازگشته، اما مشکلات نسخه سیگما همچون دست‌کاری شدن نحوه‌ی بارگذاری (اسپاون تعداد بسیار کمتر دشمنان و آسان شدن بازی نسبت به نسخه اورجینال) و مشکل‌دار بودن برخی از باس‌فایت‌ها، ذوق طرفداران قدیمی را کور می‌کند.

داستان بازی دقیقاً در همین پیرنگ ساده خلاصه می‌شود و پیچیدگی خاصی ندارد. در زمان تجربه‌ی آثاری همچون نینجا گایدن یا دووم، از قصه انتظار چندانی هم نمی‌رود چرا که این آثار تکلیف کاملاً مشخصی دارند: بهره‌گیری از روایت برای شکل دادن به زمین بازی مخاطب. ایده‌ای که نینجا گایدن آن را به نحو احسن اجرا کرده و از دل آن به طراحی محیط‌های متنوع، دشمنان، باس‌فایت‌ها و لحظات جذابی پرداخته که برای مخاطب بهانه‌های کافی برای دل دادن به تجربه بازی و غرق شدن در آن به شمار می‌روند.

برای بحث پیرامون گیم‌پلی نینجا گایدن، ابتدا باید بدانیم که چقدر بازگشت این مجموعه برای صنعت بازی و ژانر اکشن مهم و ضروری است. تولید ویدیوگیم‌هایی که همگام با ذائقه‌ی بازیکنان و جریان بازار باشند، منطقی است و به کاهش ریسک شکست مالی تیم‌های بازی‌سازی کمک می‌کند. اما زمانی که بازار از محصولات و رویکردهای مشابه اشباع می‌شود، زمان برای تغییر فرا می‌رسد؛ حتی اگر این تغییر به معنای پیروی از اصول قدیمی باشد.

در دوره‌ای که بازی‌های هک اند اسلش یا به اصطلاح «کاراکتر-اکشن» در میان RPGهای کلان و سولز-لایک‌ها گم شده‌اند، بازگشت نینجا گایدن توسط تیم نینجا قطعاً اقدامی ضروری و لازم است.

در سال ۲۰۰۸، بازی دیمن سولز در بازاری که ژانر هک اند اسلش را دنبال می‌کرد، با تکیه بر رویکرد گیم‌دیزاینی دهه ۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ و بهره‌گیری از شاکله‌های امتحان‌پس‌داده، تفاوت را رقم زد؛ دووم ۲۰۱۶ نیز دقیقاً به همین شکل بود. این دیدگاه که آن را «رویکرد بازگشتی» می‌نامم، در زمان اشباع بازار و وقتی بازیکنان به دنبال تجربه‌های متنوع هستند، جواب می‌دهد. در حال حاضر که بازار ژانر اکشن به سمت اشباع از ویدیوگیم‌های سولز-لایک حرکت می‌کند و بازی‌های هک اند اسلش یا «کاراکتر-اکشن» در میان RPGهای کلان و سولز-لایک‌ها گم شده‌اند، بازگشت نینجا گایدن توسط تیم نینجا قطعاً اقدامی ضروری و لازم است.

اما سوال مهم اینجاست: چه چیزی باعث می‌شود تا بازگشت نینجا گایدن اینقدر مهم باشد؟ بیایید با ساختار این بازی‌ها بیشتر آشنا شویم.

هر مرحله از بازی نینجا گایدن شامل تعدادی اتاق و میدان مبارزه است که بازیکن وارد آنها می‌شود، دشمنان را از بین می‌برد و به مرحله بعدی می‌رود. برای متعادل کردن سرعت پیشروی بازیکن (کنترل Pacing)، بازی با چالش‌های پلتفرمینگ همراه است و در انتها به یک مبارزه با رئیس (باس‌فایت) ختم می‌شود. با از بین بردن دشمنان، بازیکن امتیاز کسب می‌کند و می‌تواند تجهیزات خود را ارتقاء دهد. با پیشرفت بازی و افزایش تنوع و قدرت دشمنان، بازیکن نیز قوی‌تر و مسلح‌تر می‌شود تا تعادل قدرت حفظ شده و چالش‌های بازی حفظ شود.

تمام عناصر مولفه گیم‌پلی و طراحی مراحل نینجا گایدن با دقت نوسازی شده‌اند. با وجود مشکلاتی که در بازی وجود دارد، همچنان تجربه بی‌رحم و جذابی که از نینجا گایدن انتظار داریم، به مخاطبان ارائه می‌شود.

مبارزات در نینجا گایدن اگرچه بهترین نباشند، اما بدون شک یکی از بهترین سیستم‌های مبارزه با شمشیر در تاریخ بازی‌ها را دارند. ترکیب بی‌نظیری از قدرت، تنوع، هوش و قابلیت‌های دشمنان و بازیکن که به لطف عمق بی‌نظیر سیستم‌ها و منحنی یادگیری که برای بازیکن تعریف شده است، حسی لذت‌بخش از برش گوشت و استخوان با کاتانا را در بازیکنان برمی‌انگیزد.

نینجا گایدن گونه‌ای خاص و تاکتیکی از مبارزات هک اند اسلش ارائه می‌کند. ساختار سیستم مبارزات بازی بر اساس سه مولفه‌ی اصلی شکل گرفته است که در ادامه به هر یک از آن‌ها خواهیم پرداخت:

• حرکت و کنترل شخصیت
• ضربه‌ها و چندضرب‌ها (کامبوها)
• کنترل دوربین و آگاهی محیطی

هر یک از این عناصر، ویژگی‌های خاصی دارند که بازیکن برای پیشروی در بازی باید آن‌ها را یاد بگیرد. باس‌فایت‌ها نقش ایستگاه‌هایی را ایفا می‌کنند که دانش و تسلط بازیکن بر این مولفه‌ها را محک می‌زنند و حتی او را مجبور می‌کنند تا این مفاهیم را بیاموزد.

حرکت میان دشمنان و بهره‌گیری از تکنیک‌های پلتفرمینگ ریو مثل دویدن روی دیوار (Wall Running) برای تسلط بر موقعیت دشمنان، دانش درباره نحوه‌ی جاخالی دادن و واکنش به ضربات دشمنان، دانش بر میزان فاصله از دشمن، نحوه‌ی نزدیک شدن و آگاهی از میزان بُرد ضربات (اصطلاحاً Spacing یا فضاشناسی در بازی‌های فایت) و آگاهی از iFrameها (انیمیشن‌هایی که بازیکن در زمان اجرای آن‌ها از ضربه‌ی دشمن آسیب نمی‌بیند)، زمان‌بندی صحیح در اجرای حرکات جهشی، فرود و اجرای ضربات نهایی (Landing Slashها) و موارد دیگر، شاخص‌های حرکتی هستند که بازیکن باید حین تجربه‌ی نینجا گایدن ۲ آن‌ها را بیاموزد.

مبارزات در نینجا گایدن در سه محدوده مختلف اتفاق می‌افتد:

• فاصله بسیار دور (Long Range)
• فاصله نسبی (Mid Range)
• فاصله نزدیک (Close Range)

پس از تسلط بازیکن بر سیستم‌های حرکتی و نحوه‌ی فضاشناسی (Spacing) برای ایجاد یا از بین بردن فاصله‌های محیطی، او به شمشیرزنی و اجرای چندضرب‌ها می‌رسد. مبارزات از راه دور نیز با سلاح‌های پرتابی (Projectile Weapons) قابل انجام هستند. اجرای کامبوها در این بازی فقط به حفظ ترتیب فشار چند دکمه خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در حین اجرای کامبو، بازیکن باید آنالوگ چپ را نیز به سمت جهات خاصی هدایت کند (دقیقاً مثل یک بازی فایتینگ). در این میان، دشمنانی وجود دارند که به نحوه‌ی اجرای کامبوها واکنش نشان می‌دهند.

اگر بازیکن بدون وقفه دکمه‌ها را فشار دهد (دکمه‌ها را Mash کند)، دشمنان ضد حمله می‌زنند. از طرفی، اگر بازیکن منفعل باشد و حمله نکند و استراتژی مبارزات خود را صرفاً بر واکنش به ضربات دشمن بنا کند، دشمنان با تکنیک‌های گلاویزی (Grabbing Moves) به بازیکن ضربه می‌زنند. متأسفانه، بازی Ninja Gaiden 2 Black اساساً بر اساس معماری Ninja Gaiden Sigma 2 توسعه یافته و تقریباً تمام مشکلات آن بازی را به ارث برده است.

به لطف هوش مصنوعی دشمنان، مبارزه در نینجا گایدن به رقصی خونین تبدیل می‌شود. در این میان، بازیکن باید به تکنیک‌های مختلف کامبت مسلط شود. این تکنیک‌ها شامل شوریکن-کنسل کردن حرکات (لغو اجرای یک انیمیشن طولانی با پرتاب شوریکن)، بافر کردن تکنیک دفاع (اجرای زود هنگام یک فن پیش از تمام شدن فن قبلی)، دفاع برق‌آسا (Parry کردن)، جاخالی‌های سریع (داج کردن) و مواردی از این دست است. تسلط بر این تکنیک‌ها به بازیکن کمک می‌کند تا دشمنان را از میان بردارد.

برای هر یک از فاصله‌های ذکر شده، دشمنان خاصی طراحی شده‌اند. اگر در فاصله Long Range نسبت به دشمنان قرار دارید، گونه‌های تک تیرانداز با استفاده از آر‌پی‌جی و انواع جادو به سراغتان می‌آیند. در فاصله میانه یا نزدیک نیز با انواع دشمنان مختلف، از نینجاهای سریع تا سگ‌ها و هیولاهایی که هم کتک‌تان می‌زنند و هم به سمت‌تان بمب می‌اندازند، روبرو خواهید شد. در این میان، کنترل دوربین هم اهمیت دارد. دوربینی که بسیاری آن را مشکل‌ساز می‌دانند، اما به نظر من، عنصری است که آگاهی محیطی بازیکنان را می‌سنجد.

تکنیک‌هایی مانند انیمیشن کنسل کردن، فضاسازی و فاصله‌شناسی (Spacing) بین بازیکن و دشمن، زمان‌بندی، استفاده از جهت‌های آنالوگ راست در اجرای کامبو، استن‌لاک کردن و Frame-trap کردن حریف، و موارد بیشتر، همگی در سیستم مبارزات عمیق بازی گنجانده شده‌اند. این تکنیک‌ها نینجا گایدن را بالاتر و جدی‌تر از هر ویدیوگیم هک اند اسلش و کاراکتر-اکشن دیگر قرار می‌دهند و آن را در نقطه صفر مرزی مابین این ژانر و آثار «فایتینگ سه‌بعدی» می‌گذارند.

به لطف وجود دو ابزار مهم در کنترل دوربین (دکمه R1 و آنالوگ سمت راست)، بازیکن به راحتی می‌تواند دوربین را در موقعیت‌های مختلف، از اتاق‌های کوچک گرفته تا محاصره‌های بزرگ، کنترل کند. دوربین بازی حتی در حالتی کنایه‌آمیز، آنقدر باهوش است که طبق موقعیتی که بازیکن در آن قرار گرفته و گنجایش محیط، قاب‌هایی سینمایی و جذاب تنظیم می‌کند؛ البته بازیکن می‌تواند این قاب‌ها و زوایا را تغییر دهد. بازیکن باید زبان دوربین، زبان مبارزات و زبان حرکت در محیط‌های نینجا گایدن را یاد بگیرد.

حالا که با ساختار گیم‌پلی نینجا گایدن آشنا شده‌ایم، نوبت به بررسی کیفی Ninja Gaiden 2 Black رسیده است؛ آیا تمامی این ساختارها به خوبی در این بازی اجرا شده‌اند؟

برای تجربه‌ای کامل و لذت‌بخش از نینجا گایدن، بازیکن باید زبان دوربین، زبان مبارزات و زبان حرکت در محیط‌های بازی را به خوبی فرا گیرد. این موضوع یک منحنی یادگیری بی‌نهایت لذت‌بخش و جذاب را خلق کرده است.

بازی نینجا گایدن ۲ بلک در واقع نسخه‌ای بهبود یافته از بازی نینجا گایدن ۲ سیگما است. شاید بپرسید که «نینجا گایدن سیگما ۲» چیست؟ این بازی در اصل پورت پلی استیشن ۳ از نینجا گایدن ۲ بود که با تغییرات گسترده و به‌منظور اجرای بهتر و پایدارتر به کنسول ژاپنی آمد. در سیگما، نحوه‌ی بارگذاری (اسپاون) دشمنان در محیط تغییر کرد، خون تقریباً حذف شد و برخی از باس‌فایت‌ها تغییر یا حذف شدند تا فشارهای سخت‌افزاری وارد بر ایکس باکس ۳۶۰ کاهش یابد. این تغییرات باعث شد که بازی پایدارتر اجرا شود، اما به قیمت از دست دادن برخی از ویژگی‌های ساختاری و چالش‌های اصلی آن تمام شد. برای مثال، دیگر از انبوهی از دشمنان مانند مرحله‌ی به‌یاد ماندنی بالا رفتن از راهرو پر شده از نینجا و خون خبری نبود. به‌عنوان مثال، در محیط‌هایی که بازیکن با ۱۵ دشمن به‌طور هم‌زمان مواجه می‌شد، در سیگما باید در دو موج ۴ تایی و مجموعاً با ۸ دشمن مبارزه می‌کرد. متاسفانه، این مشکلات را در Ninja Gaiden 2 Black نیز می‌بینیم.

با انتشار Ninja Gaiden 2 Black انتظار می‌رفت که مشکلات ساختاری موجود در سیگما ۲ تکرار نشود و اصلاحات لازم انجام شده باشد؛ بلکه با تجربه‌ای کامل از نسخه کلاسیک روبرو باشیم. متاسفانه، NG2 Black اساساً با معماری Sigma 2 توسعه یافته و تقریباً تمام مشکلات آن بازی را به ارث برده است. کاهش تعداد دشمنان در نسخه نسل ۹ به شدت آزاردهنده است. نباید فراموش کنیم که در پورت پلی‌استیشن 3 بازی، به منظور پایداری بیشتر، تعداد دشمنان حاضر در محیط‌ها کم شد. اما در نسل ۹ که هیچ یک از محدودیت‌های سخت‌افزاری نسل هفتم وجود ندارد، چرا شاهد بازگشت چینش کلاسیک دشمنان نیستیم؟

در نینجا گایدن 2 (نسخه ایکس باکس 360)، اگر در محیطی ۲۰ دشمن به‌طور هم‌زمان به بازیکن حمله می‌کردند، در نسخه سیگما ۲ این تعداد به حمله‌ی ۱۰ دشمن در دو موج پنج نفره کاهش یافت تا بازی پایدارتر اجرا شود و افت فریم نداشته باشد. در نسخه جدید و با وجود سخت‌افزارهایی که مشکلی در بارگزاری تعداد بالای دشمنان ندارند، متاسفانه Ninja Gaiden 2 Black مجدداً مسیر سیگما ۲ را طی کرده و همچنان شاهد نسخه‌ای دستکاری شده از چینش دشمنان هستیم.

مشکل دیگر به باس‌فایت‌ها برمی‌گردد. جدا از حفره‌های مشخص در الگوهای رفتاری باس‌ها و توانایی بازیکن در استن‌لاک (تکرار چندباره یک حرکت و ناتوانی باس در مجازات بازیکن) که تعادل مبارزه‌ها را برهم می‌زند، برخی از باس‌فایت‌ها مثل مبارزه با مجسمه بودا در نسخه Black 2 به‌کل حذف شده‌اند. علاوه بر این موضوع، مشکلاتی که در سیگما ۲ وجود داشتند، مستقیماً به Black 2 منتقل شده‌اند. به عنوان مثال، مشکلات مبارزه با Water Dragon که از سیگما ۲ به Black 2 منتقل شده‌اند، به گونه‌ای که انگار استودیو تیم نینجا از طراحی ضعیف واتر دراگون در سیگما ۲ درس نگرفته باشد.

در بررسی نینجا گایدن ۲ بلک، می‌توان گفت که بسیاری از مکانیزم‌های مبارزه، طراحی مراحل عالی و تمام ویژگی‌هایی که نینجا گایدن ۲ را به یک شاهکار تبدیل کرده بودند، به‌خوبی در این نسخه اجرا شده‌اند. با این حال، اشتباهاتی مانند عدم اصلاح باس‌فایت‌های سیگما ۲، مشکلات بارگذاری دشمنان و غیبت محتویاتی مانند Survival Mode، حالت Tests of Valor و حالت Mission Mode ممکن است برای هواداران قدیمی مجموعه کمی دلسرد کننده باشد. با این حال، نینجا گایدن ۲ بلک هنوز هم آن گیم‌پلی بی‌رحم، سریع و لذت‌بخش را ارائه می‌دهد و به جذاب‌ترین نقطه‌ی شروع برای آشنایی تازه‌واردها با این مجموعه تبدیل می‌شود. اما بیایید به برجسته‌ترین ویژگی بازی بپردازیم: جلوه‌های صوتی و بصری.

از ماجراجویی‌های جیمزباند‌گونه هایابوسا در اقصی‌نقاط جهان تا ترکیب جلوه‌های مدرن با مولفه‌های نینجایی و سنتی ژاپنی، نینجا گایدن حتی پس از ۱۳ سال هنوز هم جذاب و تازه است.

به‌لطف موتور گرافیکی قدرتمند آنریل انجین ۵، حالا نسخه‌ای بی‌نهایت دیدنی از هایابوسا، محیط‌های چشم‌نواز و فواره‌های خون را تجربه‌ می‌کنیم. برخلاف اکثر خروجی‌های اخیر آنریل انجین ۵، نینجا گایدن ۲ بلک بهینه‌تر و روان‌تر اجرا می‌شود. البته بازی از نظر فنی قطعاً نیازمند یک سری به‌روزرسانی است؛ به‌ویژه نسخه‌ای از پورت پی‌سی که روی ایکس باکس گیم‌پسِ کامپیوتر منتشر شده، دچار مشکلاتی جدی است و چند آپدیت تا تکمیل شدن بهینه‌سازی‌اش فاصله دارد. از نظر صوتی، دوبلاژ و جلوه‌های هنری، همچنان همان محصول عالی را تجربه می‌کنیم. خوشبختانه Black 2 به کارگردانی هنری بازی آسیبی نزده و تمام عناصر هنری از جلوه‌های دیداری گرفته تا صوتی، در بهترین شکل ممکن بازسازی شده‌اند.

بازی Ninja Gaiden 2 Black نخستین قسمت از سه‌گانه احیای نینجا گایدن به‌شمار می‌رود. جدیدترین اثر استودیو تیم نینجا با احیای یکی از شاهکارهای ژانر اکشن، تحولی مهم را در این سبک به ارمغان آورده است. این بازی نه تنها آغازگر «سال نینجا» برای استودیو تیم نینجا و این مجموعه است، بلکه جانی تازه به این سری و آثار «کاراکتر-اکشن» می‌بخشد؛ آثاری که این روزها در بازار بازی‌های اکشن کم‌فروغ‌تر و منزوی‌تر شده‌اند.

برای کسانی که با این سری آشنا نیستند، Ninja Gaiden 2 Black قطعاً یک شروع عالی است؛ اما برای هواداران قدیمی، عدم اصلاح مشکلات Ninja Gaiden Sigma 2، مشکلات بهینه‌سازی نسخه PC و نقص محتوایی ممکن است کمی دلسردکننده باشد. با این حال، هیچ چیز شیرین‌تر از این حقیقت نیست که ریو هایابوسا بازگشته است؛ بازگشتی غیرمنتظره، خونین و ضروری.

بررسی بازی Ninja Gaiden 2 Black

امتیاز گیماتک: 9 از 10

بازی Ninja Gaiden 2 Black نخستین باب از سه‌گانه احیای نینجا گایدن به‌شمار می‌رود. جدیدترین مخلوق استودیو تیم نینجا با نوسازی یکی از شاهکارهای ژانر اکشن، رویدادی مهم را در این سبک رقم زده است. این اثر نه تنها آغازگر «سال نینجا» برای استودیو تیم نینجا و این مجموعه است، بلکه جانی تازه به این سری و آثار «کاراکتر-اکشن» می‌بخشد؛ بازی‌هایی که این روزها در بازار گیم‌های اکشن کم‌فروغ‌تر و منزوی‌تر شده‌اند.

برای افرادی که با این سری آشنا نیستند، Ninja Gaiden 2 Black قطعاً یک شروع عالی است؛ اما برای هواداران قدیمی، انتقال مشکلات Ninja Gaiden Sigma 2 به NG2 Black، مشکلات بهینه‌سازی نسخه PC و نقص محتوایی ممکن است کمی دلسردکننده باشد. با این حال، هیچ چیز شیرین‌تر از این حقیقت نیست که بدانیم ریو هایابوسا بازگشته است؛ بازگشتی غیرمنتظره، خونین و ضروری.

• نقاط قوت

• طراحی مراحل عالی
• نوسازی بصری فوق‌العاده
• سیستم مبارزات معرکه و عالی
• ارزش تکرار بسیار بالا
• عمق عالی مکانیزم‌های حرکتی و مبارزه‌ای
• هوش مصنوعی و عملکرد دشمنان حتی با استانداردهای امروز نیز معرکه است

• نقاط ضعف

• بهینه‌سازی مشکل‌دار نسخه PC مخصوصا نسخه گیم‌پسِ پی‌سی
• دست نخورده بودن مشکلات نسخه سیگما ۲ (مشکلات باس‌فایت + ضعف در چینش دشمنان نسبت به نسخه اصلی نینجا گایدن ۲)
• نقص یک سری از محتویات جانبی در زمان عرضه (حالت‌های Mission Mode، حالت Tests of Valor و Survival Mode)