بررسی بازی Terminator 2D No Fate | تجربه دوباره یک کلاسیک در قالبی تازه

• نام بازی: Terminator 2D No Fate
• پلتفرم‌ها: کامپیوتر، پلی استیشن 4، پلی استیشن 5، ایکس باکس وان، ایکس باکس سری ایکس | ایکس باکس سری اس، نینتندو سوییچ

این بازی با الهام مستقیم از فیلم «ترمیناتور ۲: روز جزا» ساخته شده و در حقیقت همان خط داستانی مشهور را در قالبی کوتاه‌تر و پرهیجان‌تر بازگو می‌کند. در آغاز ماجرا، سارا کانر مشغول آموزش‌های سختگیرانه به پسرش جان است؛ اما ربوده شدن جان باعث می‌شود روند آماده‌سازی او برای آینده‌ای تاریک ناتمام بماند.

سارا در ادامه تلاش می‌کند هم پسرش را نجات دهد و هم تجهیزات شبکه هوش مصنوعی Skynet را نابود کند تا شاید بتواند جلوی وقوع جنگ هسته‌ای و نابودی میلیاردها انسان را بگیرد. در طول مسیر، بازیکن تنها به کنترل سارا محدود نمی‌شود و در بخش‌های مختلف امکان هدایت جان و همچنین ترمیناتور T-800 نیز فراهم است. به این ترتیب، داستان فیلم از ابتدا تا پایان در قالبی تعاملی بازسازی می‌شود.

با وجود وفاداری کلی به روایت اصلی، سازندگان بازی تغییرات کوچکی در خط داستانی ایجاد کرده‌اند. یکی از جذاب‌ترین این تغییرات، اضافه شدن دو پایان متفاوت است که تنها پس از تکمیل بازی برای نخستین بار در دسترس قرار می‌گیرند. بازیکن با انتخاب‌های خاص در میانه مسیر می‌تواند مسیر داستان را تغییر دهد و به یکی از این پایان‌های تازه برسد؛ ویژگی‌ای که تجربه‌ای متفاوت از نسخه سینمایی برای مخاطب رقم می‌زند.

این بازی بسته به درجه سختی انتخابی، در حدود یک ساعت به پایان می‌رسد؛ بنابراین با اثری کوتاه طرف هستیم. چنین زمان محدودی برای بازی‌های آرکید کلاسیک چندان غیرمعمول نیست، اما وقتی قیمت ۳۰ دلاری آن را در نظر بگیریم، کوتاه بودن تجربه می‌تواند به‌عنوان نقطه ضعف مطرح شود.

از نظر تکرارپذیری، بازی چندان غنی نیست. پس از چند بار تجربه، روند آن تکراری شده و جذابیت اولیه‌اش را از دست می‌دهد. همین موضوع باعث می‌شود زمان کوتاه بازی کمتر قابل‌قبول باشد. البته سازندگان تلاش کرده‌اند با اضافه کردن درجات سختی مختلف و پایان‌های جایگزین، انگیزه‌ای برای تجربه دوباره ایجاد کنند؛ اما این موارد تنها تا حدی می‌توانند کمبود محتوا را جبران کنند.

با وجود این محدودیت‌ها، روایت داستانی بازی به شکلی روان و قابل‌درک ارائه شده است. بازیکنان به‌راحتی می‌توانند خط داستانی را دنبال کنند و حس نوستالژی فیلم «ترمیناتور ۲» به‌خوبی در فضای بازی بازآفرینی شده است. همین ویژگی باعث می‌شود هم طرفداران قدیمی مجموعه و هم مخاطبان تازه‌وارد بتوانند از تجربه «No Fate» لذت ببرند، حتی اگر مدت زمان آن کوتاه باشد.

این عنوان تازه در قالب یک بازی اکشن دوبعدی با سبک سایداسکرولر طراحی شده و حال‌وهوای آثار کلاسیک آرکید را زنده می‌کند؛ همان بازی‌هایی که هدف اصلی‌شان رکوردشکنی و ثبت امتیازهای بالاتر بود و معمولاً به‌گونه‌ای ساخته می‌شدند که بازیکن در نخستین تلاش‌ها قادر به تکمیل آن‌ها نباشد.

بخش عمده مراحل بازی بر پایه اکشن و تیراندازی بنا شده است. بازیکن باید با استفاده از انواع سلاح‌ها دشمنان را از میان بردارد و هم‌زمان مراقب میزان سلامتی شخصیت خود باشد. علاوه بر این، تنوعی در طراحی مراحل دیده می‌شود: چند مرحله تعقیب و گریز پرهیجان، یک بخش مخفی‌کاری که نیازمند دقت و صبر است، و یک مرحله متفاوت که مبارزه با ضربات مشت را در مرکز توجه قرار می‌دهد. در مجموع، بازی شامل دوازده مرحله اصلی است و در صورت دستیابی به پایان‌های جایگزین، یک مرحله اضافی نیز به آن افزوده می‌شود.

ساختار کلی مراحل یادآور بازی‌های اکشن کلاسیک است؛ باید به دشمنان شلیک کنید، از نابودی شخصیت خود جلوگیری کنید، و با جمع‌آوری آیتم‌هایی مانند چک‌پوینت یا جان اضافه مسیر را ادامه دهید. در برخی نقاط نیز نارنجک‌ها و سلاح‌های متنوع در محیط قرار داده شده‌اند تا تجربه مبارزه جذاب‌تر و تاکتیکی‌تر شود. این طراحی باعث می‌شود هر مرحله حس متفاوتی داشته باشد، هرچند روح کلی بازی همچنان وفادار به سبک اکشن سنتی باقی مانده است.

یکی از جذابیت‌های بازی، تفاوت سبک مبارزه میان شخصیت‌هاست. هر کاراکتر توانایی‌های منحصر به فردی دارد؛ برای مثال، سارا کانر می‌تواند با چاقو به دشمنان حمله کند، در حالی که ترمیناتور (T-800) قادر است پاورآپ‌های محدودی برای سلاح‌های خود جذب کند که قدرت ویژه‌ای به آن‌ها می‌بخشد؛ مانند شلیک لیزری یا تیراندازی چندگانه. همین تفاوت‌ها باعث می‌شود تجربه بازی با هر شخصیت حس متفاوتی داشته باشد.

هر مرحله بازی محدودیت زمانی مشخصی دارد و بازیکن باید در این بازه مأموریت خود را به پایان برساند. بازی چهار سطح سختی ارائه می‌دهد؛ از آسان تا بسیار سخت. حالت «بسیار سخت» تنها پس از تکمیل بازی در درجه دشوار آزاد می‌شود. در درجات سختی متوسط و بالاتر، تعداد جان‌ها محدود است، اما در حالت آسان بازیکن جان بی‌نهایت دارد و محدودیت زمانی نیز حذف می‌شود. علاوه بر این، تعداد دشمنان و موانع بسته به سطح سختی تغییر می‌کند و چالش‌های متفاوتی ایجاد می‌شود.

فراتر از بخش داستانی، بازی چند حالت اضافی برای افزایش مهارت و تنوع دارد:

• Mother of the Future: بازیکن باید تمامی مراحل مربوط به سارا را در زمان محدود تکمیل کند.
• Arcade Mode: امکان ذخیره‌سازی وجود ندارد و با هر بار مرگ، بازی از ابتدا آغاز می‌شود.
• Boss Rush: بازیکن تنها با باس‌های اصلی بازی روبه‌رو می‌شود.
• Infinite Mode: تجربه‌ای بی‌پایان که بازیکن را در برابر موج‌های مداوم دشمنان قرار می‌دهد.

این حالت‌ها علاوه بر افزایش چالش، به بازی عمق بیشتری می‌دهند و فرصتی برای بازیکنان فراهم می‌کنند تا مهارت‌های خود را در شرایط مختلف محک بزنند.

برای دسترسی به برخی حالت‌های ویژه یا پایان‌های متفاوت، بازیکن باید چندین بار بازی را تکمیل کند؛ اما از آنجا که میزان تکرارپذیری چندان بالا نیست، انگیزه زیادی برای رسیدن به این محتوا وجود ندارد. شاید بهتر بود این بخش‌ها با روشی ساده‌تر آزاد می‌شدند یا روند دستیابی به آن‌ها تا این حد پیچیده نبود.

از نظر دشمنان، تنوع چندانی دیده نمی‌شود و نباید انتظار گسترده‌ای داشت؛ هرچند برای مدت زمان کوتاه بازی کافی به نظر می‌رسد. در مقابل، باس‌ها طراحی مناسبی دارند و سبک مبارزات بسته به مراحل تغییر می‌کند. تفاوت میان شخصیت‌ها نیز به این تنوع کمک کرده است، اما پس از چند بار تجربه، روند بازی تکراری می‌شود.

در مجموع، این اثر بازسازی قابل‌قبولی از بازی‌های کلاسیک آرکید است و توانسته فضای نوستالژیک آن دوران را بازآفرینی کند. با این حال، محتوای ارائه‌شده به هیچ وجه با قیمت ۳۰ دلاری بازی همخوانی ندارد و ارزش خرید آن را زیر سؤال می‌برد.

از نظر بصری، بازی با گرافیک شانزده‌بیتی طراحی شده تا حال‌وهوای رترو را زنده کند و در این زمینه موفق عمل کرده است. محیط‌ها به‌خوبی ساخته شده‌اند و فضای تاریک و آخرالزمانی، حس علمی-تخیلی فیلم اصلی را منتقل می‌کند. با این حال، می‌توانست با اضافه کردن پاورآپ‌های تصادفی (به‌جای قرارگیری ثابت در نقاط مشخص نقشه) تجربه‌ای پویا‌تر و جذاب‌تر ارائه دهد.

در بخش موسیقی، ترکیبی از قطعات جدید و ترک‌های خاطره‌انگیز فیلم «ترمیناتور ۲» شنیده می‌شود که به فضای بازی عمق بیشتری می‌دهد. نقطه ضعف اصلی در کات‌سین‌هاست؛ چرا که فاقد صداگذاری هستند و این موضوع تا حدی از تأثیرگذاری روایت می‌کاهد. استفاده از دیالوگ‌های صوتی—even در تعداد محدود—می‌توانست تجربه سینمایی بازی را کامل‌تر کند.

در نهایت می‌توان گفت Terminator 2D No Fate اثری قابل‌توجه است که توانسته بازسازی مناسبی از یکی از ماندگارترین فیلم‌های تاریخ سینما ارائه دهد. برای طرفداران قدیمی مجموعه «نابودگر» و به‌ویژه فیلم دوم، تجربه دوباره این داستان در قالب یک بازی ویدیویی فرصتی ارزشمند است که نباید از دست برود.

با این حال، برای بازیکنانی که ارتباط ویژه‌ای با این سری ندارند، بهتر است تا زمان کاهش قیمت بازی کمی صبر کنند؛ چرا که محتوای موجود در شرایط فعلی چندان کافی نیست و ارزش برچسب قیمتی فعلی را توجیه نمی‌کند.