بررسی بازی Dune: Awakening | بقا در سیاره آراکیس

Dune: Awakening از آن دسته بازی‌هایی است که یک دنیای شناخته‌شده را به بستری برای تجربه‌ای متفاوت تبدیل می‌کند. این بازی به‌جای بازسازی مستقیم رمان فرانک هربرت یا فیلم‌های دنی ویلنوو، جهان تلماسه را در قالب یک اثر بقا محور و جهان باز به کار می‌گیرد.

داستان بازی در یک خط زمانی متفاوت از رمان اصلی جریان دارد. در این روایت، لیدی جسیکا برخلاف داستان آشنا، از دستور بنی جزریت پیروی می‌کند و به‌جای پل آتریدیز، دختری به دنیا می‌آورد. در نتیجه، پل هرگز متولد نمی‌شود و دوک لیتو نیز زنده می‌ماند.

شخصیت اصلی بازی توسط بازیکن ساخته می‌شود و در ادامه وارد درگیری‌های مربوط به خاندان‌های بزرگ، بنی جزریت، فره‌من‌ها و رازهای آراکیس می‌شود. روایت بازی با مأموریت‌های داستانی، میان‌پرده‌های سینمایی و دیدار با شخصیت‌هایی مانند دوک لیتو و Feyd-Rautha پیش می‌رود.

با این حال، داستان در Dune: Awakening بیشتر نقش موتور محرک بازی را دارد تا اینکه محور اصلی تجربه باشد. روایت به شما انگیزه می‌دهد مناطق جدید را کشف کنید و به سراغ فعالیت‌های مختلف بروید، اما قرار نیست دلیل اصلی ادامه بازی، دنبال کردن سرنوشت شخصیت‌ها باشد.

این موضوع برای طرفداران سرسخت رمان Dune اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. اثر فرانک هربرت فقط درباره کرم‌های شنی، ادویه و جنگ میان خاندان‌ها نیست و بخش مهمی از جذابیت آن به مفاهیم سیاسی، مذهبی، زیست‌محیطی و شخصیت‌پردازی مربوط می‌شود.

Funcom بخش زیادی از این عناصر را به زبان بازی‌های Survival ترجمه کرده است. بنابراین بسیاری از مفاهیم دنیای Dune در نهایت باید به یک مکانیک قابل بازی تبدیل شوند. نتیجه گاهی هوشمندانه است، اما روایت بازی از نظر عمق ادبی با رمان یا تمرکز دراماتیک فیلم‌های اخیر Dune فاصله دارد.

در ابتدا قرار بود Dune: Awakening با تأکید بیشتری بر عناصر MMO شناخته شود، اما نسخه فعلی را باید بیشتر یک بازی جهان باز بقا محور دانست. البته امکانات چندنفره همچنان بخش مهمی از آن هستند و در کنارشان، یک تجربه تک‌نفره واقعی نیز ارائه شده است.

تجربه Funcom در ساخت Conan Exiles در طراحی این بازی کاملاً قابل مشاهده است. جمع‌آوری منابع، ساخت تجهیزات، توسعه پایگاه و پیشرفت تدریجی در محیطی خطرناک، بخش‌هایی از ساختار مشترک این دو بازی هستند.

با این حال، Dune: Awakening تلاش می‌کند سیستم بقا را از دل جهان آراکیس بیرون بکشد. آب، گرمای شدید و شن فقط عناصر تزئینی نیستند و مستقیماً روی شیوه بازی کردن تأثیر می‌گذارند.

آب مهم‌ترین نمونه برای توضیح این موضوع است. در ساعات ابتدایی بازی، ماندن زیر نور خورشید می‌تواند به سرعت شخصیت را با خطر گرمازدگی و کم‌آبی مواجه کند. در چنین شرایطی، حتی مقدار کمی آب ارزش زیادی پیدا می‌کند.

یکی از مکانیک‌های جالب بازی، استخراج خون دشمنان و تصفیه آن برای به دست آوردن آب است. بنابراین چیزی که در بسیاری از بازی‌های اکشن صرفاً یک نبرد معمولی محسوب می‌شود، در Dune: Awakening می‌تواند مستقیماً به مسئله بقا ارتباط پیدا کند.

با پیشرفت در بازی، Stillsuit، Windtrap و تجهیزات بهتر باعث می‌شوند مدیریت آب آسان‌تر شود. اما نیاز به منابع همچنان بازیکن را به سمت ساخت تجهیزات جدید، توسعه پایگاه و کشف مناطق دورتر هدایت می‌کند.

این چرخه همان ساختاری است که بسیاری از بازی‌های بقا برای درگیر نگه داشتن بازیکن از آن استفاده می‌کنند. یک نیاز ساده در ابتدای بازی، به‌مرور به پروژه‌ای بزرگ‌تر تبدیل می‌شود و بازیکن برای رسیدن به تجهیزات بهتر باید منابع بیشتری جمع‌آوری کند.

Dune: Awakening در نمایش حس پیشرفت نیز موفق عمل می‌کند. در ابتدای بازی، گرما، آفتاب و حتی دشمنان معمولی می‌توانند خطرناک باشند. اما با جمع‌آوری منابع و ساخت تجهیزات جدید، شرایط به‌تدریج تغییر می‌کند.

اوج این پیشرفت را می‌توان هنگام ساخت Ornithopter دید. زمانی که بازیکن به‌جای عبور زمینی از مناطق مختلف آراکیس می‌تواند بر فراز بیابان پرواز کند، تفاوت قدرت شخصیت کاملاً محسوس است.

با این حال، مسیر رسیدن به این مرحله همیشه جذاب نیست. جمع‌آوری منابع در بخش‌های میانی و پایانی بازی گاهی به Grind طولانی تبدیل می‌شود. برخی مواد فقط در مناطق خاصی پیدا می‌شوند و ساخت تجهیزات بهتر نیز به منابع بیشتری نیاز دارد.

چرخه جست‌وجوی منطقه، پاک‌سازی پایگاه دشمن، دریافت Intel، پیدا کردن نقشه ساخت و جمع‌آوری منابع بارها تکرار می‌شود. برخی Imperial Testing Stationها و پایگاه‌های دشمن نیز از نظر طراحی تفاوت چندانی با یکدیگر ندارند.

تنوع محدود دشمنان نیز روی مبارزات تأثیر گذاشته است. سپرها، سلاح‌های مختلف، حملات Slow Blade و مهارت‌های گوناگون به مبارزه هویت خاصی می‌دهند، اما سیستم نبرد به اندازه‌ای عمیق نیست که بتواند به تنهایی یک تجربه اکشن طولانی را جذاب نگه دارد.

در مقابل، بازی در استفاده از جهان Dune برای ایجاد موقعیت‌های بقا عملکرد بهتری دارد. Shai-Hulud صرفاً یک Boss بزرگ نیست که در زمان مشخصی ظاهر شود. ورود به شن می‌تواند توجه کرم را جلب کند و همین مسئله عبور از مناطق مختلف را به یک تصمیم واقعی تبدیل می‌کند.

بازیکن باید دائماً شرایط را بسنجد. آیا مسیر انتخاب‌شده امن است؟ آیا وسیله نقلیه سرعت کافی دارد؟ آیا ارزش دارد با تمام منابع موجود وارد این منطقه شود؟ همین تصمیم‌های کوچک، برخی از بهترین لحظات بازی را شکل می‌دهند.

البته بخش بزرگی از محیط بازی را بیابان تشکیل می‌دهد و این مسئله همزمان یک ویژگی و محدودیت محسوب می‌شود. Arrakeen، روستای هارکو، غارها، بقایای تمدن‌ها و سازه‌های مختلف کمی تنوع ایجاد می‌کنند، اما بخش عمده‌ای از آراکیس همچنان با شن و صخره تعریف می‌شود.

برای طرفداران Dune، این موضوع ممکن است کمتر آزاردهنده باشد؛ زیرا حضور در آراکیس و روبه‌رو شدن با Shai-Hulud به خودی خود جذابیت خاصی دارد. اما از منظر طراحی بازی، تنوع محیط‌ها و فعالیت‌ها همیشه به اندازه کافی نیست.

موسیقی نیز تلاش می‌کند فضای متفاوتی برای بازی ایجاد کند. آهنگساز بازی، Knut Avenstroup Haugen، به‌جای تقلید مستقیم از آثار هانس زیمر در فیلم‌های دنی ویلنوو، ترکیبی از ارکستر، موسیقی الکترونیک و سازهای مختلف را به کار گرفته است.

موسیقی بازی فضای Dune را منتقل می‌کند، اما برای همه بازیکنان احتمالاً به اندازه موسیقی فیلم‌های اخیر این مجموعه ماندگار نخواهد بود. در عوض، صداگذاری محیط، وسایل نقلیه و به‌خصوص صدای کرم‌های شنی نقش مهمی در ایجاد حس حضور در آراکیس دارد.

نسخه فعلی Dune: Awakening نسبت به زمان عرضه نسخه کامپیوتر، محتوای کامل‌تر و ساختار پخته‌تری دارد. Funcom در این مدت علاوه بر ادامه دادن داستان، بخش‌هایی از ساختار بازی را نیز تغییر داده است.

Landsraad گسترده‌تر شده و فعالیت‌هایی مانند مبارزه، ساخت‌وساز، جمع‌آوری منابع، اکتشاف و خرابکاری را شامل می‌شود. سیستم بازیابی وسایل نقلیه و بازسازی پایگاه نیز بهبود پیدا کرده و مالیات نگهداری پایگاه حذف شده است.

همچنین سیستم انتقال شخصیت، مناطق جدید، Testing Stationهای تازه و قابلیت‌هایی مانند Specialization و Augmentation اضافه شده‌اند. این تغییرات نشان می‌دهند که بازی در طول زمان بر اساس تجربه سازندگان و بازخورد بازیکنان توسعه پیدا کرده است.

یکی از تغییرات مهم، اضافه شدن حالت تک‌نفره واقعی است. در این حالت بازیکن صرفاً وارد یک سرور خالی نمی‌شود، بلکه ساختار بازی برای تجربه انفرادی تنظیم شده است.

در این حالت بازیکن دیگری در جهان حضور ندارد و بازار بازیکن به بازیکن نیز حذف می‌شود. فعالیت‌های Landsraad هم به شکلی شبیه‌سازی می‌شوند تا سیستم‌های مختلف بازی بدون حضور کاربران واقعی همچنان فعال باشند.

سه درجه سختی و مجموعه‌ای از تنظیمات قابل تغییر نیز در اختیار بازیکن قرار گرفته است. میزان دریافت منابع و XP، هزینه ساخت، دوام تجهیزات، سرعت بازپدید شدن دشمنان، شدت آسیب، میزان گرما و کم‌آبی و حتی حضور Sandworm و طوفان شن را می‌توان تغییر داد.

این آزادی عمل البته روی ماهیت بازی تأثیر می‌گذارد. اگر منابع را بسیار سریع به دست بیاورید یا میزان کم‌آبی را کاهش دهید، بخش قابل توجهی از فشار سیستم بقا از بین می‌رود. خاموش کردن Sandworm نیز یکی از مهم‌ترین خطرهای آراکیس را حذف می‌کند.

بنابراین تنظیمات مختلف می‌توانند تجربه بازی را راحت‌تر کنند، اما بخشی از چالش‌هایی را هم از بین می‌برند که اساس طراحی Dune: Awakening هستند.

بخش آنلاین همچنان مسیر دیگری برای تجربه بازی است. همکاری با دوستان می‌تواند جمع‌آوری منابع و ساخت‌وسازهای بزرگ را ساده‌تر کند و رقابت با بازیکنان دیگر نیز بخشی از ساختار بازی آنلاین را شکل می‌دهد.

با این حال، نسخه فعلی تلاش می‌کند تجربه تک‌نفره را نیز به گزینه‌ای مستقل تبدیل کند. تجربه بازی با دیگران همچنان می‌تواند فعالیت‌های تکراری را متفاوت‌تر کند، اما برای پیشرفت در بازی الزام مطلقی وجود ندارد.

از نظر فنی، Dune: Awakening روی PS5 Pro عملکرد قابل قبولی دارد. بازی دو حالت Performance و Quality ارائه می‌دهد که به‌ترتیب نرخ فریم هدف ۶۰ و ۳۰ فریم بر ثانیه دارند و رزولوشن پویا نیز تا 4K هدف‌گذاری شده است.

در حالت Performance، تجربه بازی روان است و افت فریم آزاردهنده‌ای در طول تجربه مشاهده نمی‌شود. رابط کاربری و کنترل‌ها نیز برای کنسول تنظیم شده‌اند و بازی از قابلیت‌های کنترلر DualSense مانند لرزش و Adaptive Trigger پشتیبانی می‌کند.

Dune: Awakening را نمی‌توان از نظر گرافیکی در ردیف چشمگیرترین بازی‌های نسل قرار داد، اما مقیاس بیابان، نورپردازی، حجم شن و نمایش کرم‌های عظیم می‌توانند صحنه‌های تماشایی ایجاد کنند.

در مقابل، تکرار برخی سازه‌ها و انیمیشن‌ها و کیفیت ناهماهنگ چهره‌ها نشان می‌دهد که با یک بازی اکشن سینمایی خطی مواجه نیستیم.

در نهایت، Dune: Awakening بیش از هر چیز برای علاقه‌مندان به بازی‌های Survival ساخته شده است. اگر جمع‌آوری منابع، ساخت تجهیزات، توسعه پایگاه و پیشرفت تدریجی برایتان جذاب باشد، آراکیس می‌تواند محیط مناسبی برای ساعت‌ها بازی باشد.

آشنایی با دنیای Dune نیز تجربه را متفاوت‌تر می‌کند. دیدن Shai-Hulud، شناخت خاندان‌ها، استفاده از فناوری‌های این جهان و قدم گذاشتن در Arrakis برای طرفداران مجموعه جذابیت بیشتری دارد.

البته کسانی که انتظار یک بازی داستانی و سینمایی مشابه فیلم‌های Dune را دارند، باید انتظارات متفاوتی داشته باشند. Dune: Awakening از ابتدا تا انتها یک بازی بقا محور است و داستان تنها یکی از اجزای آن محسوب می‌شود.

نسخه فعلی نسبت به زمان عرضه کامل‌تر شده است. داستان به پایان مشخصی می‌رسد، حالت تک‌نفره واقعی وجود دارد و بسیاری از مشکلات نسخه اولیه اصلاح شده‌اند.

با این حال، Grind، تکرار برخی فعالیت‌ها، تنوع محدود دشمنان و عمق نه‌چندان زیاد مبارزات همچنان از نقاط قابل توجه بازی هستند. در بخش داستانی نیز آزادی زیاد سازندگان در تغییر جهان اصلی ممکن است برای همه طرفداران Dune جذاب نباشد.

Dune: Awakening در بهترین لحظات خود موفق می‌شود حس واقعی بقا در آراکیس را منتقل کند. مدیریت آب، خطر کرم‌های شنی، توسعه تجهیزات و عبور از یک بیابان مرگبار، عناصر مختلفی هستند که به شکل طبیعی از جهان Dune استخراج شده‌اند.

اما برای تجربه کامل این مسیر باید آماده صرف ده‌ها ساعت زمان، جمع‌آوری مداوم منابع و روبه‌رو شدن با چرخه‌های تکراری باشید.

نقد و بررسی بازی Dune: Awakening

امتیاز گیماتک: 7 از 10

Dune: Awakening در نسخه فعلی نسبت به زمان عرضه کامل‌تر شده و امکانات بیشتری برای تجربه تک‌نفره و آنلاین ارائه می‌دهد. بازی در استفاده از عناصر دنیای Dune برای ساخت یک تجربه بقا محور موفق است، اما Grind زیاد، تکرار برخی فعالیت‌ها، تنوع محدود دشمنان و مبارزات نه‌چندان عمیق مانع از آن می‌شوند که تمام بخش‌های تجربه به یک اندازه جذاب باقی بمانند.

 

---

---