در حالی که به نظر می‌رسید جهان کمکم خود را با کمبود حافظه وفق می‌دهد، اکنون صنعت پردازنده (CPU) با بحرانی شدیدتر دست‌وپنجه نرم می‌کند. تولیدکنندگان تجهیزات اصلی (OEM) و رایانه‌های از پیش مونتاژشده، اخیراً با مشکلات جدی در تأمین و خرید پردازنده مواجه شده‌اند.
خرده‌فروشان همچنان پردازنده‌ها را با قیمت‌های نسبتاً باثبات به فروش می‌رسانند، اما با افزایش تقاضا برای پردازنده‌های سرور (که بیشتر در دیتابیس‌های متمرکز بر هوش مصنوعی به کار می‌روند)، زمزمه‌های جدی از کمبود شدید CPU در آینده‌ای نزدیک به گوش می‌رسد. تولیدکنندگان اصلی تجهیزات (OEMها) که معمولاً پیش از خرده‌فروشان و عموم مردم به قطعات دسترسی دارند، اکنون دیگر قادر به تهیه پردازنده نیستند؛ این موضوع باعث کاهش موجودی لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی در سراسر جهان شده است.
برخی معتقدند اگر اینتل بتواند بازدهی خط تولید پردازنده‌های «Intel 18A» خود را افزایش دهد، ممکن است شدت این بحران در صنعت رایانه و لپ‌تاپ کاهش یابد. در همین حال، اینتل برنامه دارد که توسعه پردازنده‌های نسل جدید را در اولویت قرار داده و به تدریج تولید CPUهای «Intel 3» و «Intel 7» را متوقف کند. چنین اقدامی از سوی «تیم آبی» (اینتل) از دید تحلیلگران به معنای افزایش هزینه‌های تولید و جهش ناگهانی تقاضا در بازار است. در نتیجه این بحران، نه تنها قیمت پردازنده، بلکه قیمت یک سیستم کامل در جهان افزایش خواهد یافت.
در بازار رایانه‌های شخصی، برندهایی مانند اچ‌پی (HP) و دل (DELL) نیز به میزان نیاز خود پردازنده دریافت نمی‌کنند. به همین دلیل، این شرکت‌ها قیمت محصولات خود را ۱۰ تا ۱۵ درصد افزایش داده‌اند و زمان تحویل را از یک تا دو هفته به هشت تا ۱۲ هفته و حتی شش ماه رسانده‌اند. این وضعیت تأمین کالا برای مشتریان را با مشکل جدی مواجه کرده است. این معضل چنان پیش رفته که برخی کارشناسان می‌گویند: «پرداخت پول بیشتر به معنای دریافت تعداد پردازنده‌های بیشتر نیست»؛ همین جمله به‌خوبی نشان می‌دهد که اوضاع صنعت پردازنده حتی از بحران حافظه نیز بغرنج‌تر شده است.
